هسته‌اى بين المللى در زمينه علوم هسته‌اى، همكارى بين المللى در زمينه تأمين كار مفيد براى جمعيت رو به رشد جهان، هميارى در امر توليد و توزيع و مصرف صحيح محصولات كشاورزى و صنعتى در سطح جهان، تعاون در دست‌يابى به بهترين سطح ممكن بهداشت براى همه مردم جهان و تأمين حالت رفاه كامل جسمانى و روانى و فقدان بيمارى، هميارى در توسعه اقتصادى از طريق اعطاى وام با شرايط متناسب با حقوق بشر، مشورت و همكارى در مسائل پولى جهان در جهت توسعه و رشد صحيح و عادلانه بازرگانى بين المللى، مشاركت در تسهيل و توسعه اصول و فنون هوانوردى بين المللى و حمل و نقل هوائى به منظور تضمين توسعه مطمئن و منظم هواپيمائى كشورى بين المللى در سراسر جهان و استفاده از آن براى مقاصد صلح‌آميز و توسعه راههاى هوائى و تسهيلات هوانوردى، هميارى در سازمان دادن و بهبود بخشيدن به ارتباطات و توسعه همكاريهاى بين المللى به منظور بهره‌گيرى هر چه بيشتر از ارتباطات در زمينه‌هاى فرهنگى، اجتماعى و اقتصادى، همكارى بين المللى در زمينه هواشناسى و سيستمهاى مبادله سريع اطلاعات هوائى، همكارى و مبادله اطلاعات ميان دولتها در باره موضوعات فنى مربوط به كشتيرانى و خطوط ارتباطى زمينى، و صدها زمينه‌هاى شناخته شده و ناشناخته همكاريهاى سازنده و مثبت و مفيد مى‌تواند مصاديق بارزى براى تعاون بر و تقوا باشد.

تعاون و مشاركت، يك اصل حقوقى

شيوه بيان احكام و مقررات حقوقى در قرآن امرى شناخته شده و كاملاً مشخص است. در كليه مواردى كه قرآن از واژه «امر» يا «نهى» استفاده مى‌كند، بى‌شك در مقام قانون‌گذارى و تبيين قواعد حقوقى و الزامى است.

علماى علم اصول فقه «امر» را دليل بر وجوب، و «نهى» را دليل بر حرمت دانسته‌اند. از اين رو مفاد اوامر و نواهى قرآن را بايد به صورت قانون و قاعده حقوقى الزامى تلقى كرد.

تعبيرى كه قرآن در بيان حكم تعاون و مشاركت انتخاب كرده، در حقيقت صريحترين واژه براى تفهيم يك قاعده الزامى است. چنانكه مقابله بين امر به تعاون