فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣٣٠ - ١ منافقين (توطئهگران)

كه خطمشى عادلانه دارد قيام نمايد باغى است.

فقهاى شيعه بحث بغاة را بر محور حكومت عدل امام معصوم مطرح كرده‌اند و تنها تعميمى كه در اين زمينه ديده مى‌شود تعبير به «نائبه» يا من نصبه كه برخى از فقها [١] در دنباله كلمه امام آورده‌اند و برخى نيز به جاى كلمه امام واژه عادل را بكار برده‌اند [٢] . بى‌شك بر اساس مشروعيت امامت نيابى در دوران غيبت امام معصوم (ع) و تفويض اختيارات حكومتى امام معصوم (ع) به فقيه عادل، دولت اسلامى در چارچوب حكومت فقيه جامع شرايط از صلاحيتى مشابه صلاحيت دولت مأذون و منصوب از طرف امام معصوم (ع) برخوردار خواهد بود.

مقتضاى مشروعيت حكومت مبتنى بر ولايت فقيه آن است كه اطاعت از حكومت بر عموم امت واجب بوده و سرپيچى و نافرمانى از آن نامشروع خواهد بود و به همان ملاكى كه خروج و قيام عليه امام معصوم (ع) مستوجب مجازات و سركوبى مى‌باشد، دولت اسلامى بر نيابت عامه نيز حكم مشابه خواهد داشت. اين استنتاج نه از طريق قياس بلكه از راه تنقيح مناط و يا به وسيله تعميم مفهوم امام توسط ادله ولايت فقيه امكان‌پذير مى‌باشد.

اكنون با توجه به ويژگى بغاة بايد به بررسى گروه‌هائى بپردازيم كه در مقايسه با تعريف باغى مى‌توان در باغى بودن آنها مناقشه روا داشت.

١. منافقين (توطئه‌گران)

گروهى كه از روى عناد و با سوء نيت، جريان انحرافى در جامعه اسلامى به وجود مى‌آورند و زمينه شورش، و نافرمانى را به طور خزنده و مستتر فراهم مى‌آورند و در ظاهر خود را با جريان قانونى و عادى دولت اسلامى هماهنگ مى‌كنند و از

[١] رجوع شود به تذكرة الفقهاء، ص ٤٥٦ و ٤٥٧، جواهر الكلام، ج ٢، ص ٣٢٤

[٢] همان مأخذ.