فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٤٠٩ - ماده سوم

ماده اول:

تجاوز عبارت است از كاربرد نيروى مسلح توسط يك دولت عليه حاكميت، تماميت ارضى يا استقلال سياسى دولتى ديگر، يا كاربرد آن از ديگر راههاى مغاير با منشور ملل متحد، آن چنان كه در اين تعريف آمده است.

يادداشت توضيحى: در اين تعريف واژه دولت:

الف - بى‌توجه به مسائل شناسائى، يا اينكه دولتى عضو ملل متحد است يا نه، بكار برده شده است.

ب - در صورت اقتضاء مفهوم «گروه دولتها» را در بر دارد.

ماده دوم:

پيش‌دستى يك دولت در كاربرد نيروى مسلح مغاير با منشور، نشانه اوليه اقدامى تجاوزكارانه به شمار خواهد آمد، گرچه شوراى امنيت طبق منشور مى‌تواند نتيجه بگيرد كه احراز وقوع تجاوز با توجه به ديگر شرايط مربوط از جمله كافى نبودن شدت اقدامات به عمل آمده يا نتايج آنها قابل توجيه نيست.

ماده سوم:

هر يك از اقدامات زير، بدون توجه به اعلان جنگ، يا در نظر گرفتن و طبق مفاد ماده ٢، كيفيت اقدام تجاوزكارانه خواهند يافت.

الف - تهاجم، يا حمله نيروهاى مسلح يك دولت به سرزمين دولتى ديگر، يا هر گونه اشغال نظامى، هر چند موقت، ناشى از چنان تهاجم يا حمله‌اى، يا هر گونه ضميمه‌سازى سرزمين يك دولت يا قسمتى از آن با استفاده از زور.

ب - بمباران سرزمين يك دولت توسط نيروى مسلح دولتى ديگر، يا كاربرد هر نوع سلاح توسط يك دولت عليه سرزمين دولتى ديگر.

پ - محاصره بنادر يا سواحل يك دولت توسط نيروهاى مسلح دولتى ديگر.

ت - حمله نيروهاى مسلح يك دولت به نيروهاى زمينى، دريائى يا هوائى، يا ناوگانهاى هوائى و دريائى دولتى ديگر.

ث - استفاده يك دولت از نيروهاى مسلح مغاير با شرايط مورد توافق با دولتى ديگر كه در سرزمين آن مستقر شده‌اند، يا ادامه حضور آن نيروها در اين سرزمين پس از پايان مدت مورد توافق.

ج - اجازه يك دولت براى استفاده از سرزمينش، كه در اختيار دولتى ديگر قرار داده، به منظور انجام اقدامى تجاوزكارانه عليه دولتى ثالث.