فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٤٠ - نظامهاى حقوقى بين الملل (سيستم موجود)

برخوردار شود.

با توضيحاتى كه داده شد به وضوح معلوم گرديد كه شيوه دوم در عين نداشتن ضوابط قابل اطمينان و مقطعى و روزمره‌اى بودن آن اصولاً در نهايت متكى به شيوه اول است و شيوه اول نيز به شهادت واقعيتهاى موجود خود يكى از عوامل تشنج و بحران و جنگ و ناامنى در جهان است و توسل به اين شيوه در حقيقت عبارت ديگرى از به كارگيرى قدرت نظامى در حال اختلافات بين المللى است.

نظامهاى حقوقى بين الملل (سيستم موجود)

نظام حقوق بين الملل را مى‌توان در سه طرح به صورت تئوريهاى زير مورد مطالعه قرار داد:

طرح اول: سيستم سازمان ملل متحد: طرح سازمانى يا تئورى اتحاديه كشورها همان نظامى است كه امروز در جهان معمول است و كشورهاى جهان با مشاركت در يك سازمان واحد جهانى به نام سازمان ملل متحد بر اساس يك سلسله مقررات مبتنى بر ميثاقها و قراردادهاى بين المللى روابط خود را تنظيم و به صلح و امنيت جهانى پايبندند.

اين طرح تاكنون دو بار به مورد اجراء گذارده شده، يك بار بعد از جنگ جهانى اول به نام جامعه ملل و بار ديگر پس از جنگ جهانى دوم در قالب سازمان ملل متحد.

بر اساس اين طرح حقوق بين الملل عبارت از برگردان علمى قواعد و مقرراتى است كه در ميثاقها و قراردادهاى مربوط به سازمان ملل متحد آمده و يا بنابر احتياجات بين المللى و منافع همگانى بايد در آينده به صورت عهدنامه مورد توافق ملتها در سازمان در آيد.

تئورى نظام بين المللى به اين معنى از تدوين مجموعه قراردادهاى چند جانبه كه از توافق و تراضى دولتها ناشى مى‌گردد به وجود مى‌آيد. و منابع ديگر حقوق بين الملل كه در ماده ٣٨ اساسنامه ديوان بين المللى دادگسترى آورده شده از قبيل عرف بين المللى، اصول كلى حقوقى، تصميمات حقوقى، و نظرات علماء حقوق،