مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٦٣٣ - تفسیر آی١٧٢٨ «إنّما مثل الحیاة الدنیا کماءٍ أنزلناه من السماء»
و لَنِعمَ ما قال المولوی فی کتابه المثنوی (فی المجلّد الثالث، صفحة٢١٩، سطر ١٥، طبع المیرخانی):
|
آن شغالی رفت اندر خُمّ رنگ |
اندر آن خُمّ کرد یک ساعت درنگ |
|
|
پس برآمد پوستش رنگین شده |
که منم طاووس علّیّین شده |
|
|
پشم رنگین رونق خوش یافته |
زآفتاب آن رنگها برتافته |
|
|
دید خود را سرخ و سبز و بور و زرد |
خویشتن را بر شغالان عرضه کرد |
|
|
جمله گفتند: ای شغالک حال چیست |
که تو را در سر نشاطی ملتویست |
|
|
از نشاط از ما کرانه کردهای |
این تکبّر از کجا آوردهای |
|
|
یک شغالی پیش او شد کای فلان |
شید کردی یا شدی از خوش دلان |
|
|
شید کردی تا به منبر برجهی |
تا ز لاف این خلق را حسرت دهی |
|
|
بس بجوشیدی ندیدی گرمئی |
پس بشید آوردهای بی شرمئی |
|
|
صدق و گرمی خود شعار اولیاست |
باز بیشرمی پناه هر دغاست |
|
|
کالتفات خلق سوی خود کشند |
که خوشیم و از درون بس ناخوشند |
|
|
نیست الاّ حیله و مکر و ستیز |
مر سیهرویان دین را خود جهیز |
و استیصال قوی الإنسان بالأجَل کاستیصال أصناف النّبات بالآفة.
ثمّ قال تعالی شأنه: (كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ)[١]، أی فصّلنا الآیات لقوم یتفکّرون حتیّ یستعملون قوّتهم الفکریّة و یَرَون مِن الأشیاء الدُثورَ و الزوالَ بعد الظهور و الجَلال، فیتنبّهوا [ظ ـ فیتنبّهون] علی زوال الدنیا، و أنّ حیوتَها لَعِبٌ و لهو و تکاثرٌ فی الأموال و الأولاد و تفاخرٌ بینهم و لیس لها بقاءٌ، و أنّ ما یَرَون من زخارف الدنیا من الأموال و الأولاد هی الزینةُ الدنیاویّةُ الباطلةُ. کما قال: (الْمَالُ وَالْبَنُونَ زِينَةُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا) أی یزول سریعًا، (وَالْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ
[١]ـ سوره یونس (١٠) ذیل آیه ٢٤.