مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٠٣ - اشعار عربیّ و فارسیّ میرداماد از مقدّم&#١٧٢٨ شرح صحیف&#١٧٢٨ سجّادیّ&#١٧٢٨ میرداماد

أنا فی مَشهَد مَولایَ بطوسٍ أنا ذا

ساکب الدَّمعِ بعَینٍ وَرَبَت کالسُّحُبِ

کَــالـدُّرِّ وُلِـدتَ یــا ت‌ـمـ‌امَ الشَرَفِ

فی الکعبةِ و اتَّخَذتَها کالصَّدَفِ

فاستَقبَلَتِ الوجوهُ شطرَ الکعبةِ

و الکعبةُ وَجهُها تِجاهَ النَّجَفِ

عَینانِ عَینانِ لَم یَکتُبهُما قَلَمٌ

فی کلِّ عینٍ من العَینین عینانِ

نونانِ نونانِ لم یَکتُبهما رَقَمٌ

فی کلّ نون من النّونَین نونانِ

ای ختم رسل، دو کون پیرایه تُست

أفلاک یکی منبر نه پایه تُست

گر شخص ترا سایه نیفتد چه عجب

تو نوری و آفتاب خود سایه تُست

گویند که نیست قادر از عین کمال

بر خلقت شبه خویش حقّ متعال

نزدیک شد اینکه رنگ امکان گیرد

در ذات علیّ صورت این امر محال

ای علم ملّت و نفس رسول

حلقه کِش علم تو گوش عقول

ای به تو مختوم، کتاب وجود

وی بتو مرجوع، حساب وجود

داغ کش ناقۀ تو مشک ناب

جزیه دهِ سایۀ تو آفتاب