مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٥٨٢ - مطالبی پیرامون سه حدیث از

· و نیز از ایشان نقل کرده است که:

«مأمون از حضرت رضا علیه السّلام پرسید: ”ما الدّلیل علی خلافة جدِّک علیّ بن أبی‌طالبٍ علیه السّلام؟!“

قال الرّضا علیه السّلام: ”آیَةُ (أَنْفُسَنَا).“

قال: لولا (نِسَاءَنَا).“

قال: ”لولا (أَبْنَاءَنَا).“[٢]»[٣]

[١]* «و قال له علیه السّلام (أی لعلیّ) حُذیفة بن الیمان فی زمن عثمان: ”إنّی والله ما فهمت قولک، و لا عَرَفتُ تَأوِیلَهُ حَتَّی بلَغت لَیلَتِی أتَذَکَّرُ ما قُلتَ لِی بِالحَرَّةِ و إنِّی مُقیلٌ: ”کَیفَ أنتَ یا حُذَیفَةُ إذا ظَلَمَتِ العُیُونُ العَینَ؟!“ و النَّبِیُّ بَینَ أظهُرِنا؛ و لَم أعرِف تَأوِیلَ کَلامِکَ إلّا البارِحَةَ رأیتُ عَتِیقًا ثُمَّ عُمَرَ تَقَدَّما عَلَیکَ و أوّل اسمِهِما عَینٌ.“

فَقالَ: ”یا حُذَیفَةُ! نَسِیتَ عَبدَالرَّحمَنِ حَیثُ مالَ بِها إلَی عُثمانَ.“ و فی رِوایَةٍ: ”و سَیُضَمُّ إلَیهِم عَمرُو بنُ العاصِ مَعَ مُعاوِیَةَ إبنِ آکِلَةِ الأکبادِ فهؤلاءِ العُیُونُ.“»

و سیّد هاشم بحرانی در مدینة المعاجز، ص ١٢٢ این داستان را از ابن شهر آشوب نقل می‌کند، و مجلسی در بحارالأنوار ج ٩، ص ٥٨٥ [طبع حروفی، ج ٤١، ص ٣١١] از مناقب نقل کرده. (مرحوم علاّمه طهرانی قدّس سرّه)

[٢]ـ سوره آل عمران (٣) آیه ٦١: (فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ).

[٣]ـ مرحوم مطهّری در کتاب ولاءها و ولایتها که با مجموعۀ خلافت و امامت از نظر قرآن و سنّت توسّط حسینه ارشاد طبع شده‌ است، در صفحۀ ٣٢٦ گفته است:

«منظور حضرت این بوده است که از آیۀ مباهله استفاده می‌شود که علی علیه السّلام به منزلۀ خود پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم است؛ مأمون اعتراض کرده است که چون در این آیه، کلمۀ (نِسَاءَنَا) نیز به (أَنْفُسَنَا) ضمیمه شده است، ممکن است مفاد جمله چنین باشد که: ”خود ما و زنان ما“؛ و در چنین جمله‌ای کلمۀ (أَنْفُسَنَا) برای متمایز ساختن مردان از زنان است، و دیگر آن نکته‌ای را که (أَنْفُسَنَا) به معنای: ”کسانی که همچون جان ما هستند“ نمی‌فهمانده! ولی حضرت *