مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٣٦ - اولیای خدا اسم اعظم دارند

برهم زدن کرد. و هفتاد و دو حرف از آن نزد ما است، و یک حرف را خداوند نزد خویش نگاه داشت، از علم غیب و خاصّ پروردگار است؛ و لا حول و لا قوّة إلّا‌ بالله العلیّ العظیم.“[١] ـ انتهی الحدیث.[٢]»

[خواندن خدا به اسم اعظم مربوط به فنای ذات ولیّ است نه لقلقۀ لسان]

صفحۀ ٢٠١، تعلیقه: «و خواندن خدای به اسم اعظم به فنای ذات ولیّ است، نه لقلقۀ لسان. و شاید هفتاد نیز کنایت از کثرت باشد، و زیاده بر هفتاد فوق مایتصوّر؛ نظیر: (إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً).[٣]»[٤]

[اولیای خدا اسم اعظم دارند]

در مقدّمه شرح صحیفۀ سجّادیه شعرانی در صفحۀ ٧ و صفحۀ ٨ گوید:

«امّا اولیای خدا اسم اعظم دارند، و هرچه بخواهند همان واقع می‌شود، و هرچه ببینند به وجه علمی و روشن و مفصّل ببینند.

چنان‌که أمیرالمؤمنین علیهالسّلام بسیار از اخبار آینده بیان کرد، و در کتاب‌ها پیش از وقوع نوشتند و سال‌ها پس از تألیف کتاب، آن قضایا واقع شد؛ مانند خبر آمدن هلاکو که پیش از او در نهج البلاغه ثبت افتاد.[٥]

و مثل آنکه در مروج الذَّهب (که در حدود سیصد هجریتألیفشده است) سیصد و پنجاه سال پیش از انقراض خلافت عبّاسیان از ابوبکر بن عیّاش روایت

[١]ـ ریاض السّالکین، ج ٧، ص ٣٢١.

[٢]ـ الکافی، ج ١، ص ٢٣٠.

[٣]ـ سوره التوبة (٩) قسمتی از آیه ٨٠.

[٤]ـ جنگ ٢٤، ص ٢٥٧ الی ٢٦٣.

[٥]ـ نهج البلاغه (عبده) ج ١، ص ٤٥، خطبه ١٣.