مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٨٧ - مُوَطَّأهای جمعآوری شده از مالک، به یازده نَقل است که چهار نقل از آن مورد استعمال است

و نُضیفُ إلی ما قاله السّید رشید أنّ مما اتّفقوا علیه کذلک: أنّ صحّةَ الإسناد أو حُسنَه لاتَقتضی صحّة‌َ الحدیث أو حُسنَه. و قال الحاکم:

”کم مِن حدیث لیس فی إسناده إلّا ثقةٌ ثَبَتٌ[١]، و هو معلول واهٍ؛ فالصّحیح لایُعرَف برُواتِهِ فقطّ و إنّما یُعرَف بالفهم و الحفظِ و کثرةِ السّماع.“»

[دو مثال برای دو نوع از تصحیف]

· صفحه ٢٩٣: «و مثالٌ فیه تصحیفُ بعضِ المحدّثین: ابنُ مُراجم (و هو بالرّاء و الجیم) بابن مُزاحم. و یُراجع ما قاله فیه البطلیوسی هناک.»

· صفحه ٢٩٤: «و من التّصحیف فی «المتن» ما رواه ابن‌لَهیعَة عن کتاب موسیبن عُقبَة بإسناده إلیه عن زید بن ثابت:” أنّ رسول الله احتجم فی المسجد“، و إنّما هو بالرّاء: ”احتجر فی المسجد بخُصّ[٢] أو حَصیر، حُجرَةً یصلّی فیها“ فصحَّفه ابنُ‌لهیعة.»

مُوَطَّأهای جمع‌آوری شده از مالک، به یازده نَقل است که چهار نقل از آن مورد استعمال است

صفحه ٢٩٧: «و قال أبوالقاسم بن محَمَّد بن حسین الشافعیّ:

”الموطّات المعروفة عن مالک أحدَ عشر، و معناها متقاربٌ و المستعمَل منها أربعةٌ: موطّأ یحیی بن یحیی، موطأ ابن‌بکر، و موطأ أبی‌مُصعَب، و موطّأ ابن‌وَهَب.“ ثمّ ضعّف استعمالَ الآخرین.»

[١]ـ ثَبَتٌ: أی حُجَّةٌ. (محقّق)

[٢]ـ لسان العرب: الخُصّ: بیتٌ مِن شجرٍ أو قصب. (محقّق)