مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٦٤٤

در تمام قرآن لفظ جلاله (اللَّهُ)، و لفظ (رَبّ)، و لفظ (إِلَه) با رنگ قرمز وارد شده است؛ مثلاً در صفحه ٢٠: (إِلَهَک)، (إِلَه)، (إِلَهًا وَاحِدًا) قرمز است.

در صفحه ٤٤٠ سورۀ «یس»: (الرَّحمَان) قرمز است. و همچنین صفحه ٤٤٣ و صفحه ٤٤٥ در سورۀ «یس» در دو جا (هُوَ)، و در صفحه ٤٤٦ سورۀ صافّات (إِلَهَکُم)، و در صفحه ٥٦٢ سورۀ «تبارک» دو جا کلمۀ (هُوَ)، و یک‌جا (الرَّحمَان) صفحه ٥٦٣، و چهار جا (هُوَ) و دو جا (الرَّحمَان) صفحه ٥٦٤، و (الرَّحمَان) در صفحه ٣٦٢ سطر چهارم از آخر (یَا رَبِّ) بدین‌صورت است. امّا (الرَّحمَان) را در اوّل سوره «الرّحمن» با رنگ قرمز ننوشته است، و وجهش برای حقیر معلوم نشد.

در صفحه ٤٠٣، سطر ٦ به آخر مانده، به دنبال (رِزقَهَا) «لا» گذارده است؛ یعنی ممنوع الوقف است، درحالی‌که باید «م» گذارد، یعنی لازم الوقف. ولی در مصحف المدینة علامت «لا» را نگذارده است.

در صفحه ٥٨٨ سوره «مطفّفین» سطر ٦ از آخر، (الْمُتَنَافِسُونَ) را به همان صورت نوشته است، و معلوم است که اولاً المتنافسون نوشته است و سپس بدان کیفیّت تصحیح کرده‌اند؛ امّا در مصحف «المدینة النّبویة» بدین‌صورت است: (الْمُتَنَافِسُونَ)، و معلوم است که خط اوّل بوده. و بنابراین خطّاط و نویسندۀ دو مصحف گرچه شخص واحدی است و لیکن به دو خطّ نگارش یافته است.[١]

(الأضواء)

من اللزومیّات، ج ١، ص ٢٠٧. (الأضواء)

با این حال دعای مأثور افضل است، و دعای غیر مأثور حرام نیست؛ و البته کسی آن را به قصد ورود نمی‌خواند.» (محقّق)

(مرحوم علاّمه طهرانی قدّس سرّه)

[١]ـ جنگ ١٤، ص ٩١ و ٩٢.٦