مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٧٢ - تعبیر صحابه از ملازمانِ خاصِ رسول خدا به صاحبُ السّواد و الوساد

و قد قال البخاریّ و ابن‌کثیر و غیرهما: ”إنّ أباهریرة‌ قد تلقّی هذا الحدیث عن کَعبِ‌الأحبار، لأنّه یخالف نصَّ القرآن فی أنّه خلَقَ السماوات و الأرض فی ستّة أیّام.“»

[حدیثی از ابوهریره در مذمّت شعر]

صفحه ٢١٠: «و لمّا روی أنّ رسول الله قال: ”لَأن یمتلِئَ جوفُ أحدِکم قیحًا و دمًا، خیرٌ من أن یمتلِئَ شِعرًا“ قالت عائشةُ: لم یَحفظ إنّما قال: ”... مِن أن یمتلئَ شِعرًا هُجِیتُ به“.[١]»

[تعبیر صحابه از ملازمانِ خاصِ رسول خدا به: صاحبُ السّواد و الوساد]

صفحه ٢١١: «[... أو إبن مسعود الذی] قال له النبیّ: ”إذنُک علیّ[٢] أن ترفعَ الحجاب و تسمع سِوادی“ أی سِراری؛ حتّی کانوا لشدّة‌ ملازمته للنبیّ (صلی الله علیه (و آله) و سلّم) لایَرَون إلّا أنّه رجلٌ من أهل بیته صلّی الله علیه (و آله) و سلّم، و عُرف بین الصّحابة‌ جمیعًا بأنّه صاحب السِّواد و الوساد، الّذی لایَعرِفه غیرُه رضی الله عنهم جمیعًا.»

[١]ـ اتّخذ الذین لا یعلمون قولَ أبی‌هریرة هذا، حجّة علی أنّ النبیّ صلوات الله علیه کان یَکرهُ الشِعر؛ و فشا ذلک بین المسلمین و غیر المسلمین. فی حینِ أنّا نَجِدُه صلّی الله علیه (و آله) و سلّم کان یُصغی إلی الشِّعر و یَمدَحُه و یُثیب علیه؛ فقد روی أُبیّ بن کعب أنّ رسول الله قال: «إنّ من الشعر حکمة»؛ و أخرَجَ أبوداود عنه صلّی الله علیه (و آله) و سلّم «إنّ من البیان سحرًا؛ و إنّ من العلم جهلًا و إنّ من الشعر حکمة». و روایة البخاری فی الأدب المفرد و أبی‌داود و الترمذی و ابن‌ماجة: «إنّ من الشعر حُکمًا» و استشهد صلّی الله علیه (و آله) و سلّم من شعر أمیّة بن أبی‌الصلت. (الأضواء)

[٢]ـ یعنی: «الدخولِ عَلیّ»؛ و در بعضی نسخه‌ها «آذَنُکَ علی» آمده است و به نظر می‌رسد معنای جمله به این‌صورت روان‌تر می‌شود. (محقّق)