مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٩١ - نسائی عازم حجّ بود، برای ترک فضائل معاویه او را زدند، در رَملَة جان سپرد و به مکّه نرسید
[میزان اعتبار برخی کتب اهل سنّت]
· صفحه ٣١٦، پاورقی ٤: «ذَکَر رجالُ الحدیث أنّ الکتبَ الّتی تأتی درجتُها بعد البخاریّ و مسلم هی: سنن أبیداود (المتوفّی سنة ٢٧٥ هجری)، و سنن النّسائیّ (٣٠٣)، و جامع التِّرمذی (٢٧٩).
و قد جعلوا هذه الکتبَ الخمسةَ هی الأصولَ، و زاد بعضُهم علیها کتابَ سنن ابنماجةَ (٣٧٥). و قال بعضهم: إنّ الأحقَّ بأن یکونَ الکتابُ السّادس هو سنن الدّارمیّ (المتوفّی سنة ٢٥٥)؛ لأنّ ابنماجة قد أخرج أحادیثَ عن رجالٍ متّهمین بالکذب و سرقةِ الأحادیث، أمّا سنن الدّارمیّ فإنّه قلیل الرِّجال الضُّعَفاء و یندُر أن یکون فیه أحادیثَ منکَرةً أو شاذّةً، و إن کانت فیه أحادیثَ مرسلةً و موقوفةً فهو مع ذلک أولی منه. و هو حقًّا کما قالوا.»
· صفحه ٣١٧: «و قد قالوا: ”إنّ سنن أبیداود تَکفِی المجتهدَ.“ و إنّه یَکفی منها لدینه أربعةُ أحادیثَ:
١. إنَّما الأعمالُ بِالنّیات، ٢. مِن حُسنِ إسلامِ المَرءِ تَرکُهُ ما لایَعنیه، ٣. لا یکونُ المؤمنُ مؤمِنًا حتّی یَرضی لِأخیه ما یرضاه لِنَفسِهِ، ٤. الحلالُ بَیِّنٌ و الحرامُ بَیِّنٌ، و بینَهما أمورٌ مشتبهاتٌ.
و قد فضّلها بعضُهم علی البخاریّ.»
نسائی عازم حجّ بود، برای ترک فضائل معاویه او را زدند، در رَملَة جان سپرد و به مکّه نرسید
صفحه ٣١٩: «النَّسائیّ:
هو أبوعبدالرّحمن أحمد بن شعیب النَّسائیّ؛ وُلد فی نَسا من نیسابور سنة ٢١٥