مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٦٢٣ - دربار&#١٧٢٨ آی&#١٧٢٨ «فَلیَمدُد بِسَبَبٍ إلَی السَّماءِ ثُمَّ لیَقطَع»

الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ فَلْيَمْدُدْ بِسَبَبٍ إِلَى السَّمَاءِ ثُمَّ لْيَقْطَعْ فَلْيَنْظُرْ هَلْ يُذْهِبَنَّ كَيْدُهُ مَا يَغِيظُ)[١]. حضرت علاّمۀ طباطبائی ـرضوان الله علیهـ در تفسیر این آیۀ شریفه در جلد ١٤، صفحه ٣٨٥ و ٣٨٦ فرموده‌اند:

چنین گفته‌اند که: ضمیر در (لَنْ يَنْصُرَهُ اللَّهُ)[٢] راجع به رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم است؛ زیرا مشرکین مکّه چنین می‌پنداشتند که: دین محمّد اُحدوثه‌ای است که بر اساسی متین استوار نیست و دین او انتشار پیدا نمی‌کند و نام او بالا نمی‌رود و او در نزد خدا قدر و منزلتی ندارد؛ امّا چون رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم به مدینه هجرت کرد و خداوند آوازه او را بلند نموده و دین او را انتشار داد، این أمر موجب غیظ شدید و خشم عمیق آنها شد. و بدین‌جهت خداوند آنان را بدین آیه سرکوب می‌کند که خداوند ناصر و یاور اوست، و آنان هر حیله و مکری بنمایند گرچه تا سرحدّ اختناق خود باشد و خود را خفه کنند، کید آنها اثری نخواهد داشت، و موردِ غیظْ و خشم که إعلای مقام و منصب و شوکت نبوّت محمّد است، از بین نخواهد رفت.

و بنابراین، محصّل معنی چنین خواهد شد که: افرادی از مشرکین که گمان می‌بردند: خداوند تعالی پیامبرش را یاری نمی‌کند و در دنیا آوازه و صیت او را بالا نمی‌برد و دینش را گسترش نمی‌دهد و در آخرت او را و مؤمنان به او را مورد رحمت و مغفرت خود قرار نمی‌دهد، و سپس این نصرت عظیمی را که از او نموده مشاهده می‌کنند و آنان را به غیظ و غضب در می‌آورد، باید ریسمانی بلند به آسمان (مکان مرتفعی) ببندند و سپس خود را بدان آویخته و خفه کنند؛ و پس از آن ببینند که آیا این حیله و مکر آنها موجب از بین بردن ما یَغِیظُهُم که همان مقام پیغمبر است خواهد شد؟!

[١]ـ غاظَه یَغیظُه: حَمَلَه علی الغیظ؛ و یقال: غایَظَ صاحِبَه فی العَمَل أی: باراهُ و غالَبَه. (مرحوم علاّمه طهرانی قدّس سرّه)

[٢]ـ سوره الحجّ (٢٢) آیه ١٥.