مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٤٩ - فضیلت آیةالکرسی و مراد از آن

فی الحدیث: ”فقام النَّبیُّ صلّی الله علیه و آله مُمَثّلًا“ یروی بکسرِ الثاء و فتحها: أی منتصبًا قائمًا؛ و فیه: ”أشَدُّ النّاسِ عَذابًا مُمَثِّلٌ“ أی مُصَوِّرٌ؛ و یقال: مَثَّلتُ بالتّثقیل و التّخفیف: إذا صَوَّرتَ مِثالًا؛ و التِّمثالُ الاسمُ مِنهُ.[١]

و در حواشی داماد ـ علیه الرّحمه ـ در تفسیر این کلمه چیزی نیافتم.»

[فضیلت آیةالکرسی و مراد از آن]

و در تعلیقه صفحه ٢٠٩ دعای ٥٤ که در آن قرائت آیة الکرسی و مُعَوِّذتین وارد شده است، گوید:

«در فضل آیةالکرسی أحادیث بسیار از عامّه و خاصّه روایت است.

و مراد از آن، آیتی است در سورۀ بقره مشتمل بر کلمۀ کرسی، از (اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ) تا (وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ).[٢]

و گاه در بعض روایات آمده است: ”آیة الکرسیّ و آیتین بعدها“[٣] و مراد از آن تا (هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ)[٤] است.

و چون این آیت، دلیل قویّ بر قیومیّت و حفظ پروردگار است، از خواصّ آن برای خواننده، محفوظ ماندن از هر شرّی است.

و مُعَوِّذَتَین (به صیغۀ اسم فاعل) دو سورۀ (قُلْ أَعُوذُ) است در آخر قرآن؛ یکی متضمّن استعاذه از هر شرّ دنیوی و بدنی، و دیگری متضمّن استعاذه از شرّ روحیّ و وساوس باطنیّ.

[١]ـ النهایة فی غریب الحدیث، ج ٤، ص ٢٩٥.

[٢]ـ سوره البقرة (٢) آیه ٢٥٥.

[٣]ـ الکافی، ج ٢، ص ٦٢١.

[٤]ـ سوره البقرة (٢) ذیل آیه ٢٥٧.