مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٥٧٧ - فقره ای از وصیّت رسول الله به أمیرالمؤمنین علیهما السّلام

فَتَنشُرُ فَوائِدَکَ، و أمّا السَّحابُ فتَهطِل مَواهِبَکَ، و کُلُّ ذَلِکَ یُحَدِّثُ بِتَحَنُّنِکَ و یُخبِرُ أفهامَ العارِفِینَ لِشَفَقَتِکَ [بشفقتک]. و أنا لَمُقِّرٌ [المُقِرُّ] بِما أنزَلتَ عَلی... .» ـ الخطبة[١].[٢]

و این خطبه را مسعودی در اثبات الوصیّة، طبع سنگی، از صفحه ٩٤ تا صفحه ٩٩ ذکر کرده است، و این فقرات از خطبه در صفحه ٩٧ است.

و این فقرات را نیز تا قوله: «ودعاهم أهلُ الجبروت عُمّارًا» حضرت استادنا الأکرم علاّمه طباطبائی ـ رضوان ‌الله علیه ـ در کتاب شیعه (مصاحبات با هانری کُربَن) در صفحه ١٩٦ [١٦٨] از طبع دوّم, از اثبات الوصیّه مسعودی آورده‌اند.[٣]

فقره‌ای از وصیّت رسول الله به أمیرالمؤمنین علیهما السّلام

«یا عَلِیُّ! إیّاکَ و نَقرَ [نَقرَةَ] الغُرابِ و فَرِیشَةَ الأسَد[٤]؛ ای علی! از منقار زدن کلاغ، و چسباندن شیر خود را به زمین، بترس و دوری نما!»

(سجدۀ نمازت در سرعت و شتاب مانند منقار زدن کلاغ نباشد، و نیز در سجود خود را به زمین مانند شیر نچسبان. مستحب است برای مرد که شکم و دست‌های خود را از بند یا بازو به زمین نچسباند.)

این روایت را که یک فقره از فقرات وصیّت است، شیخ طَبَرسی در مکارم الأخلاق، طبع سنگی، صفحه ٢٤٦؛ و آقای میرزا احمد آشتیانی در طرائف الحکم، جلد دوّم، صفحه ٢١٦ از طبع دوّم سنه ١٣٨٦ هجریّه قمریّه، ذکر نموده‌اند.

و در طبع مکارم الأخلاق و در طبع مرحوم آشتیانی، «و فَرِیسَةُ الأسَد» با سین

[١]ـ بحارالأنوار، ج ٢٥، ص ٢٤.

[٢]ـ جهت اطلاع بیشتر پیرامون این خطبه به امام شناسی، ج ٥، ص ٦١ و توحید علمی و عینی ص ٣٤١ مراجعه شود. (محقّق)

[٣]ـ جنگ ١٣، ص ٤٠.

[٤]ـ من ‌لا یحضره ‌الفقیه، ج ٤، ص ٣٧٣؛ مکارم الاخلاق، ص ٤٤٤.