مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٨٩ - زیدیّه علاوه بر علم و شجاعت و فاطمی بودن (خواه از اولاد امام حسن و یا امام حسین) شرط امامت را خروج به سیف میدانند

الطّاغیة، فقال: ”لا تَفعَل یا زیدُ! فإنّی أخافُ أن تکونَ المقتولَ المصلوبَ بِظَهرِ الکوفة. أما عَلِمتَ یا زید أنّه لا یَخرجُ أحدٌ من وُلدِ فاطمة علی أحد من السّلاطین قبلَ خروج السّفیانی إلّا قُتِل؟!“

ثمّ قال: یا حسنُ! إنّ فاطمةَ أحصَنت فَرجَها فحرَّمَ اللهُ ذُرّیّتَها علی النّار، و فیهم نزل: (ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتَابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنَا مِنْ عِبَادِنَا فَمِنْهُمْ ظَالِمٌ لِنَفْسِهِ وَمِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَمِنْهُمْ سَابِقٌ بِالْخَيْرَاتِ)[١]؛ فالظّالمُ لنفسه: الّذی لا یَعرِفُ الإمامَ، و المُقتصِد: العارفُ بحقّ الإمام، و السّابقُ بالخیرات: هو الإمام.

ثمّ قال: یا حسنُ! إنّا أهلُ بیتٍ لا نَخرُجُ من الدّنیا حتّی نُقِرَّ لکلِّ ذی فضلٍ فَضلَه.[٢]

و ورد بذلک روایات أُخری.»[٣]

[زیدیّه علاوه بر علم و شجاعت و فاطمی بودن شرط امامت را خروج به سیف می‌دانند]

زیدیّه علاوه بر علم و شجاعت و فاطمی بودن (خواه از اولاد امام حسن و یا امام حسین) شرط امامت را خروج به سیف می‌دانند

صفحه١١: «[قال زید بن علی بن الحسین]: ”یا متوکّل! إنّ اللهَ عزّوجلّ أیّد هذا الأمرَ بنا و جعل لنا العلمَ و السّیف فَجُمِعا لنا، و خَصّ بنو عمّنا بالعلم وحده.“

”أیّده تأییدًا“: قَوّاه؛ من: آد یَئید أیدًا، إذا قَوِی و اشتدّ. و المراد بهذا الأمر: الّدینالحقّ، و الشّریعة المحَمَّدیّه.

قوله: ”بنا“: أی أهل البیت [علیهمالسّلام]. و هذا الکلام منه تمهیدٌ للعذر فی إصراره علی الخروج المفهوم من قوله: ”أ بالموت تُخَوِّفُنی؟!“ مع علمه بصدق

[١]ـ سوره فاطر (٣٥) آیه ٣٢.

[٢]ـ کشف الغمة، ج ٢، ص ١٤٤.

[٣]ـ ریاض السّالکین، ج ١، ص ٨١.