مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٢٢ - در صلح امام حسن و قیام امام حسین دو علّت بیان شده است حدیث مکتوب، وصیّت مختومه

و سلّمت الأمر إلی اللعین ابن‌آکلة‌الأکباد، و معک مائة ألف کلَّهم یموتون دونک، و قد جمع الله علیک أمرَ النّاس.

روایت حضرت امام حسن مجتبی برای سفیان بن أبی‌لیلی در حکومت مرد واسع البلعوم: معاویه

فقال: یا سفیان! إنّا أهلُ بیتٍ إذا علِمنا الحقَّ تمسَّکنا به؛ فإنّی [سمعتُ علیًّا یقول:] سمِعتُ رسولَالله صلّی الله علیه و آله یقول: ”لا تَذهَبُ الأیّام و اللَّیالی حتّی یجتمعَ أمرُ هذِه الأُمّةِ علی رَجُلٍ واسِع البُلعوم،[١] یَأکُلُ و لا یَشبَعُ، لا یَنظُرُ اللهُ إلیه، و لا یموت حتّی لا یکونَ له فی السّماءِ عاذرٌ و لا فی الأرضِ ناصِرٌ“، و إنّه لَمُعاویةُ، و إنّی عَرَفتُ أنَّ اللهَ بالغُ أمرِه.[٢] ـ الحدیث.

قال بعضهم: ”قوله: ”ولا فی الأرضِ ناصِرٌ“: أی: ناصر دینی؛ یعنی أنّه لا یُمکِّنُ أحدًا أن ینتصرله بتأویل دینی، أی: یتکلّف به عذرًا لأفعاله.“[٣] ـ إنتهی؛ فتأمّل.»[٤]

در علّت صلح امام حسن و قیام امام حسین علیهما السّلام دو علّت بیان شده‌ است: اوّل حدیث مکتوب، دوّم وصیّت مختومه

[در صلح امام حسن و قیام امام حسین دو علّت بیان شده‌ است: حدیث مکتوب، وصیّت مختومه]

«فإن قلت: فقد کان الحسین علیهالسّلام عالمًا بذلک، فکیف ساغ له الخروج حتّی تمّ علیه ما تمّ؟! قلت: عن ذلک جوابان:

· أحدهما: إنّه کان معهودًا إلیه بذلک، مأمورًا بالخروج مع العلم؛ فإنّ أفعالَهم علیهم السّلام کلَّها معهودةٌ من الله تعالی، کما دلّت علیه الرّوایات عنهم علیهم السّلام.

منها: حدیث الوصیّة، و هو ما رواه ثقةالإسلام بإسناده عن معاذ بنکثیر، عن أبی‌عبدالله علیه السّلام قال:

[١]ـ لسان العرب: «البُلعوم: مَجری الطّعام فی الحلق و هو المَریءُ.» (محقّق)

[٢]ـ مقاتل الطالبین، ص ٤٤، با قدری اختلاف.

[٣]ـ شرح نهج البلاغه ابن أبی‌الحدید، ج ١٦، ص ٤٥.

[٤]ـ ریاض السّالکین، ج ١، ص ١٩٣.