مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٠١ - جلالت محمّد بن زید، و قضیّ&#١٧٢٨ نجات دادن وی محمّد بن هشام بن عبدالملک را به لطائفالحیلی هنگام امر منصور به توقیف او در مسجدالحرام

بنی‌العبّاس نصفَ عمره، و کان قد قَتل أسدًا له أشبال فسُمّی مُوتِمَ الأشبال،[١] خرج مع إبراهیم بن عبدالله بن الحسن قتیلِ باخَمرَی[٢] و کان صاحبَ رایته، و کان إبراهیمُ قد جعل الأمرَ له من بعده فلم یَتُمّ له الخروجُ، و استتر أیّامَ المنصور و أیّام المهدیّ و بعضًا من أیّام الهادی، و صلّی علیه الحسن بن صالح سرًّا و دفنه.

[جلالت محمّد بن زید، و قضیّۀ نجات دادن وی محمّد بن هشام بن عبدالملک را به لطائف‌الحیلی]

جلالت محمّد بن زید، و قضیّۀ نجات دادن وی محمّد بن هشام بن عبدالملک را به لطائف‌الحیلی هنگام امر منصور به توقیف او در مسجد‌الحرام

· و أمّا محَمَّد بن زید: فیُکَنّی أبا‌جعفر، و أُمّه أُمّ ولدٍ و هی سِندیّة، و هو أصغر وُلد أبیه.

و کان فی غایة الفضل و نهایة النُّبل؛ فیُحکی أنّ المنصور عُرِض علیه جوهرٌ فاخرٌ و هو بمکّة، فعرفه و قال: هذا جوهر کان لهشام بن عبدالملک و قد بَلَغَنی أنّه عند ابنه محَمَّد و لم یبقَ منهم غیرُه، ثمّ قال للربیع: ”إذا کان غدًا و صَلَّیتُ بالنّاس فی المسجد‌الحرام فَأغلِق الأبوابَ کلّها و وَکِّل بها ثقاتَک، ثمّ افتح بابًا واحدًا و قِف علیه و لا یَخرُجُ إلّا من تَعرِفُه.“

ففعل الرّبیعُ ذلک و عَرِف محَمَّدُ بن هشام أنّه المطلوب فتحیّر، و أقبَلَ محَمَّدُ بن زید المذکور فرآه متحیِّرًا و هو لا یَعرِفُه، فقال له: ”یا هذا! أراک متحیِّرًا، فمن أنت؟“

قال: و لی الأمانُ؟

قال: ”و لک الأمان، و أنت فی ذمّتی حتّی أُخلِّصَک.“

قال: أنا محَمَّد بن هشام بن عبدالملک، فمن أنت؟

قال: ”أنا محَمَّد بن زید.“

فقال: عند الله أحتَسبُ نفسی إذًا!

[١]ـ الشِّبل ج أشبال: ولد الأسد؛ أی الّذی أیتَمَ الأولادَ. (محقّق)

[٢]ـ لسان العرب: «باخَمری: موضعٌ بالبادیة؛ و بها قبر إبراهیم بن عبدالله بن الحسن علیهالسّلام.» (محقّق)