مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٧٠ - معصیت و گناه بعضی از اولاد امامان، به ما جرأت نمیدهد تا هَتک عِرضشان را بنمائیم

أولاده المعصومین علیهمالسّلام به و إن شارکوه فی معناه.[١]

ابن‌الأثیر: زَعَمَت الرَّوافضُ أنَّ سَیِّدنا عمر کان مُخَنَّثًا، کَذِبوا لعنهم الله ولکن کان به داءٌ دواؤُهُ ماءُ الرجال

و قد روی العیّاشیّ فی تفسیره حدیثًا عن الصّادق علیهالسّلام: ”بأنّه لم یُسَمَّ أحدٌ بهذا الإسم غیرُ علیِّ بن أبی‌طالب إلّا کان مخنَّثًا.“

و هو غیر بعید؛ لقول جلال‌الدّین السّیوطی ـ و هو من أکابر علمائهم ـ فی تعالیقه علی القاموس عند تصحیح لغة الأُبنة: ”و کانت فی جماعة فی زمن الجاهلیّة، أحدُهم سیّدُنا عمر.“

و قول ابن‌الأثیر ـ و هو أیضًا من أعاظم فضلائهم ـ : ”زعَمَت الروافض أنّ سیّدَنا عمر کان مخنّثًا، کذِبوا ـ لعنهم الله ـ و لکن کان به داءٌ دواؤه ماء الرجال.“

فانظُر إلی اعتذار هذا الفاضل عن إمامه، و کیف استحقّ الروافض عنده اللّعنةَ مع أنّه هو الّذی علَّمَهم صفاتَ إمامِه المبارکةَ علیه! و هذا قلیلٌ بالنّسبة إلی نَسَبه الشّریف المستفیض بین الفریقین.»

معصیت و گناه بعضی از اولاد امامان، به ما جرأت نمی‌دهد تا هَتک عِرضشان را بنمائیم

صفحه ٥: «و أمّا غیُر زید من أصحاب الخروج ـ کیحیی و محَمَّد و إبراهیمـ فقد استشکل أصحابُنا حالَهم، لما صدر منهم من الإضرار بالإمام علیهالسّلام؛ و الحقّ أنّ بکائَه علیهالسّلام بعد قتلهم و تأسّفه علیهم عند أسْرهم ممّا یَرفعان الإشکالَ عن حالهم. و أیُّ فرد من أفراد الشّیعة لم یَصدُرْ منه الإضرارُ بالإمام؟! و لو لم یکن إلّا بارتکابنا المعاصیَ، فإنّه من أشدّ الضَّرَر علی طِباعهم المبارکة؛ لکن شَفَقَتُهم علینا توجبُ الصّفحَ عن مثله.

[١]ـ جهت اطلاع بر اختصاص لفظ أمیر‌المؤمنین به علی بن أبی‌طالب علیه السّلام به امام شناسی، ج ٢، ص ٣٥؛ ج ٨، ص ١١٢ مراجعه شود. (محقّق)