مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٥٧١ - فریاد یأس و ناامیدی ابلیس در روز غدیر خم

الملائکة الأُخر لهم: إنّا نشُمّ رائحةً منکم ما شَمَمنا رائحةً أطیب منها! فتقول لهم: کنّا مع قومٍ کانوا یذکرون فضائل آل بیت محَمَّد صلّی‌ الله ‌علیه‌ و ‌آله و سلّم؛ فیقولون: اهبطوا بنا إلیهم! فیقولون: إنّهم قد تفرّقوا؛ فیقولون: اهبطوا بنا إلی المکان الّذی کانوا فیه.“»

· فی المصدر [ینابیع المودة لذوی القربی] صفحة ٢٤٦:

«عن الإمام الجعفر الصادق، عن آبائه علیهم‌السّلام، عن رسول ‌الله صلّی‌ الله ‌علیه‌ و ‌آله و سلّم، قال: ”من أحبَّنا أهل البیت فلیحمِد الله علی أُولی النِّعم!“ قیل: و ما أولی النّعم؟ قال: ”طِیبُ الولادة؛ و لا یحبّنا إلّا من طابت ولادتُه.[١]“»

[فریاد یأس و ناامیدی ابلیس در روز غدیر خم]

در روضۀ کافی، صفحه ٣٤٤ (طبع آخوندی) مرحوم کلینی با اسناد متّصل خود از حضرت امام محمّد باقر علیه ‌السّلام روایت می‌کند که قال:

«لمّا أخذ رسول ‌الله صلّی‌ الله ‌علیه‌ و ‌آله و سلّم بید علیٍّ علیه ‌السّلام یومَ الغدیر صرخ إبلیس فی جنوده صَرخةً، فلم یبق منهم أحدٌ فی بَرٍّ و لا بحرٍ إلّا أتاه؛ فقالوا: ”یا سیّدَهم و مولاهم! ماذا دَهاک؟! فما سمعنا لک صرخةً أوحشَ من صرخَتِک هذه!“

فقال لهم: فعل هذا النّبی فِعلًا إن تَمَّ لم یُعصَ الله أبدًا.

فقالوا: یا سیّدهم! أنت کنت لآدم.

فلمّا قال المنافقون: إنّه ینطِق عن الهوی، و قال أحدهما لصاحبه: أما تری عینَیه تدوران فی رأسه کأنّه مجنونٌ ـیعنون رسول ‌الله صلّی‌ الله ‌علیه‌ و ‌آله و سلّمـ صرخ

[١]ـ ینابیع المودة لذوی القربی، ج ٢، ص ٢٧١ و ٢٧٢؛ با قدری اختلاف.