مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٣٧ - درباره حقیقت نفس

می‌کند که:

در اواخِر مِائۀ دوّم که چون هارون‌الرشید از سفر حجّ باز آمد، ابوبکر در مسجد کوفه گفت: ”پس از هارون کسی از ملوک بنی‌العبّاس به حجّ موفق نمی‌گردد.“

کسی گفت: یا ابابکر این را به نحو نجوم و وهم گوئی یا وحی؟

گفت: ”به وحی گویم.“

راوی پرسید: وحی بر خود شما آمد؟

ابوبکر گفت: ”نی، وحی بر پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم آمد.“

و این مرد مقتول، در این مکان خبر داد و إشارت به مقتل أمیرالمؤمنین علیهالسّلام کرد.»[١]

[تواتر در قرآن کریم]

و در صفحه ١٤ گوید:

«البتّه هیچ کتابی مانند تواتر قرآن کریم نیست؛ چون همه ألفاظ و حروف قرآن بلکه حرکات و اعراب آن نیز متواتر است، و آن عنایت و توجّه که به ضبط قرآن بوده، از اوّل ظهور اسلام تا کنون به هیچ کتاب دیگر نبوده است.

مثلاً معلوم است در چند موضع قرآن حرف ”تاء“ را ـ مانند ”سنّت“ و ”رحمت“ ـ به تاء کشیده نوشتند و چند موضع به هاء، و در چند جا ”فیما“ را متّصل نوشتند و در چند جا منفصل، و یک‌جا شَیْء را با الف نوشتند: شائ؛ إلی غیر ذلک.»

[درباره حقیقت نفس]

و در صفحه ٣١ در شرح عبارت دعا: «و تُهَوِّنْ علیهم کُلَّ کَربٍ یَحُلُّ بهم یومَ خُروجِ الأنفُسِ مِن أبدانِها» گوید:

[١]ـ مروج الذهب، ج ٣، ص ٣٤٣؛ امام شناسی، ج ١٢، ص ٣٩.