إِلهى هذا بهلُول وَ بَینَ یَدَیکَ مَغلُولٌ «خدایا! این بهلول یک آدم دیوانه و نفهم است، و خود را زنجیرکرده در بین دست قدرت تو، هر کارى مى‌خواهى با او بکن!»

دیدند که وحوش اطرافش جمع شده‌اند به حال او رقّت مى‌کنند، مرغان مى‌آیند و به حال او رقّت مى‌کنند، حضرت خودشان آمدند گفتند: بَخٍّ بَخٍّ لَکَ یا بُهلُول! «اى بهلول آفرین بر تو! آفرین بر تو! خوب عملى کردى! خوب تدارک کردى! و آن ریشه گناه را از قلبت پاک کردى!» خودشان رفتند با دست شریف خود غُلّ را از گردنش باز کردند، دستور دادند اصحاب آب آوردند صورتش را شستند و حضرت به او محبّت کردند و مهربانى کردند و فرمودند:

(لِمِثْلِ هَذَا فَلْيَعْمَلِ الْعَامِلُونَ) «توبه کنندگان باید این‌طور توبه کنند و این‌طور عمل کنند.» و این جوانى بود که آن روز پیش من آمد سراپاى او آتش بود و این‌طور تدارک کرد با این گریه‌ها، با این مناجات‌ها، با این توبه، تمام آتش خود را از بین برد و تبدیل به رحمت کرد. آیه نازل شد:

(أُولَئِكَ جَزَاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ) «براى او مغفرت خداست و بهشت‌هائى که براى اوست خداى علىّ أعلى مُعدّ و مهیّا فرموده، و نهرهائى در زیر آن بهشت‌ها جاریست.» (وَنِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ)

[٦٤٢]ـ در نرم افزار کیمیای سعادت در ضمن متن سخنرانی‌های مرحوم علاّمه طهرانی ـ قدّس الله نفسه الزّکیّة ـ با موضوع میزان ارزش عمل، چنین آمده است:

«تمام مصائبی که بر سر سیّدالشّهداء آمد زیر سر حرّ بود؛ اگر وهلۀ اوّل جلوی حضرت را نگرفته بود حضرت به کربلا نمی‌آمد.»

[از این جمله می‌توان نتیجه گرفت که گناه حرّ از بزرگترین گناهان است؛ امّا چنان توبه و رجوعی دارد که در صف اصحاب خاص حضرت سیّدالشّهداء علیه السّلام قرار می‌گیرد.

در مقام و عظمت جناب حرّ همین بس که بعد از شهادتش شخص سیّدالشّهداء علیه السّلام بر بالین وی حاضر و سر خونین او را به دامن گرفته و فرمودند:

«بَخ بَخ یا حُرُّ! أنتَ حُرٌّ کَما سُمِّیتَ فِی الدّنیا و الآخِرَةِ.»

و سپس فرمودند:

لَنِعمَ الحُرُّ حُرُّ بَنِی رِیاحٍ		و نِعمَ الحُرُّ مُختَلَفَ الرِّماحِ
و نعم الحُرُّ إذ نَادَی حُسَینًا		فجادَ بِنَفسِهِ عِندَ الصَّبَاح*