مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٥٨ - مطالبی راجع به کذب از کتاب

«و عن الحسن بن محبوب، عن جمیل بن صالح، عن أبی‌عبیدة الحذَّاء، عن أبی‌جعفر علیهالسّلام، قال:

إنّ اُناسًا أتَوا رسولَ الله صلّی الله علیه و آله بَعد ما أسلَموا فقالوا: یا رسولَالله! أ یُؤْخَذُ الرَّجُلُ مِنّا بما عَمِلَ فی الجَاهلیَّة بعدَ إسلامه؟ فقال: ”مَن حَسُنَ إسلامُه و صحَّ یقینُ إیمانِه لم یأخُذْهُ اللهُ بما عَمِل؛ و من سَخُفَ إسلامُه و لم یَصِحَّ یقینُ إیمانه أخَذَهُ اللهُ بالأوّل و الآخِرِ.“»[١]و[٢]

[مقایسه سیاست معاویه با أمیرالمؤمنین علیه السّلام]

«واللَهِ ما مُعاویَةُ بأَدهَی منِّی! ولَکِنّهُ یَغدِرُ و یَفجُرُ، و لَولا کَراهیَةُ الغَدرِ لَکُنتُ مِن أَدهَی النّاسِ؛ [ولَکِن کُلُّ غُدَرَةٍ فُجَرَةٌ و کُلُّ فُجَرَةٍ کُفَرَةٌ]، و لِکُلِّ غادِرٍ لِواءٌ یُعرَفُ بِه یَومَ القیامَةِ. واللَهِ ما اُستَغفَلُ بالمَکیدَةِ و لا اُستَغمَزُ بالشّدیدَةِ!»[٣]و[٤]

[مطالبی راجع به کذب از کتاب لؤلؤ و مرجان]

و راجع به کذب [در کتاب لؤلؤ و مرجان] در صفحه ٥٧، از جعفریّات نقل کرده که رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمودند:

”خداوند عزّوجلّ عذاب می‌کند زبان را به عذابی که هیچ چیز را مثل آن عذاب نکند؛ زبان گوید: خدایا مرا به عذابی معذّب نمودی که چیزی را مثل آن عذاب نکردی؟! به او می‌گویند: کلمه‌ای از تو صادر شد که به مشرق و مغرب

[١]ـ مستدرک الوسائل، طبع حروفی، ج ١١، ص ١٩٥.

[٢]ـ جنگ ٢٤، ص ١٦٣.

[٣]ـ نهج البلاغة (عبده)، ج ٢، ص ١٨٠؛ شرح نهج البلاغة، ج ١٠، ص ٢١١.

[٤]ـ جنگ ٢،‌ ص ١٢.