مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٦٧ - فَوتُ الحاجةِ أهونُ مِن طَلَبِها إلی غَیرِ أهلِها

پدرش با اسناد متّصل خود، از حضرت صادق، از رسول خدا نقل می‌کند تا قوله:ملائکتی، و ذیلش را که: ألا و قد جعلتُ علیًّا عَلَمًا ـالخ، است ذکر نکرده است.[١]

[برترین عطایای الهی برای کسانی است که اشتغال به ذکر آنها را از درخواست باز می‌دارد]

و در [کلمة الله] صفحه ١٥١ از محاسن برقی، از احمد بن محمّد بن برقی، از پدرش، از محمّد بن أبی‌عمیر روایت می‌کند که:

«إنَّ اللهَ تَبارَکَ و تَعالَی قالَ: ”مَن شَغَلَ بِذِکرِی عَن مَسألَتِی أعطَیتُهُ أفضَلَ ما أُعطِی مَن سَألَنِی.“»[٢]و[٣]

[فَوتُ الحاجةِ أهونُ مِن طَلَبِها إلی غَیرِ أهلِها]

در جلد ١١ از کتاب ستارگان درخشان، در صفحه ٦٥ از محدّث قمی در منتهیالآمال،[٤] نقل می‌کند که أمیرالمؤمنین علیه السّلام فرمودند:

«فَوتُ الحاجَةِ أهوَنُ مِن طَلَبِها إلَی غَیرِ أهلِها.»

أقول: این جمله از کلمات قصار و حکم أمیرالمؤمنین علیه السّلام است که در نهج البلاغة[٥] فی باب الحکم و المواعظ، صفحه ١٥١ مسطور است.[٦]

[١]ـ جنگ ٦، ص ١٧.

[٢]ـ المحاسن، ج ١، ص ٣٩.

[٣]ـ جنگ ١٣، ص ١٨.

[٤]ـ منتهی الآمال، ج ٣، ص ١٧٩٨.

[٥]ـ نهج البلاغة (عبده)، ج ٤، ص ١٥.

[٦]ـ جنگ ٥، ص ١٩٣.