مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٤٢ - در مسجد قبا رسول خدا افطار نمود؛ و عُسِّ مَخیض بعَسَل قدح شیر آمیخته به عسل را از دهان دور کرد

شستن حضرت عیسی علَی نبیِّنا و آله و علیه السّلام پاهای حواریّین خود را

[وسائل الشّیعة، طبع سنگی، جلد ٢] صفحه ٤٥٧:

«و عنه، عن أحمد بن محمّد بن خالد، عن محمّد بن سنان، رَفَعه قال:

قال عیسیبن مریم للحواریّین: ”لی إلیکم حاجةٌ اقْضُوها لی!“ فقالوا: قُضِیَت حاجتُک یا روحَ الله! فقام فغَسَلَ أقدامَهم. فقالوا: کنّا أحقَّ بهذا منک، فقال: ”إنّ أحقَّ الناس بالخِدمةِ العالِمُ؛ إنّما تَواضَعتُ هکذا لِکَیما تَتَواضَعوا بعدی فی النّاس کَتَواضُعی لکم.“ ثمّ قال عیسی علیهالسّلام: ”بالتواضع تُعمَرُ الحِکمةُ لا بالتّکبُّر، و کذلک فی السَّهل یَنبُتُ الزَّرعُ لا فی الجَبَل.“»[١]

در مسجد قبا رسول خدا افطار نمود؛ و عُسِّ مَخیض بعَسَل [قدح شیر آمیخته به عسل] را از دهان دور کرد

[وسائل الشّیعة، طبع سنگی، جلد ٢] صفحه ٤٥٧:

«محمّد بن یعقوب عن علیّ بن إبراهیم، عن أبیه، عن ابن أبی‌عمیر، عن عبدالرّحمنبن الحجّاج، عن أبی‌عبدالله [علیه السّلام]، قال: أفطَرَ رسولُ ‌الله [صلّی الله علیه و آله و سلّم] عشیّةَ خَمیسٍ فی مسجد قبا فقال: ”هل مِن شَراب؟“ فأتاه أوسُ بنُ خولی الأنصاریّ بعُسٍّ مَخیضٍ بعَسَل، فلمّا وَضَعه عَلی فیه نَحّاه، ثمّ قال:

”شرابان یُکتفَی بأحدهما من صاحِبِه، لا أشرِبُه و لا اُحَرِّمُه، و لکن أتواضَعُ للّه؛ فإنّه مَن تواضَعَ للّه رفعَه اللهُ، و من تکبّرَ خفضَه اللهُ، و مَن اقتصد فی معیشته رَزَقه اللهُ، و من بَذَّر حَرَمَه اللهُ، و مَن أکثر ذکرَ الموت أحبّه اللهُ.“»[٢]

[١]ـ همان مصدر، ص ٢٧٦.

[٢]ـ همان مصدر، ص ٢٧٧.