مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٥١ - کلام علاّمه طباطبائی (ره) راجع به عشق بنده با خدا

از حضرت علاّمه طباطبائی سؤال کردم این اشعار از کیست؟ فرمودند: معروف است که از مجنون است ولی ظاهراً از غیر اوست.[١]

· الغَرام: الحُبُّ المعذِّبُ للقلب.

· الصّبابه: الشوق و رقّه الهوی و الولع الشدید.

· الدَّوحة: الشجرة العظیمة المتّسعة المظلّة العظیمة؛ ج: الدَّوح.

· الغَضا: شجر من الأثل، خَشَبُه من أصلب الخُشُب، و جمرُه یبقی زمنًا طویلًا

[١]ـ مهرتابان، ص ٨٧: «علاّمه استاد داراى روحى لطیف، و ذوقى عالى، و لطافتى خاصّ بودند. در اشعار عرب به شعرهاى ابن فارض به خصوص به نظمُ السُّلوک آن‌ که معروف به تائیّه کبرى است، علاقه‌مند بودند. و در أشعار فارسى دیوان خواجه حافظ شیرازى را مى‌ستودند. و از اشعار عرفانى فارسى و عربى، گهگاهى براى دوستان غزلى آرام آرام مى‌خواندند.

و درباره اینکه سالک باید یکسره همّ و غمّ خود را به خدا مصروف دارد، و درصدد زیاده‌طلبى و فضیلتى ابداً نبوده باشد؛ بلکه باید هَمَّش خدایش باشد، و توشه راهش همان ذُلّ عبودیّت، و راهنماى او محبّت او بوده باشد، کراراً این اشعار را مى‌خواندند، و مى‌فرمودند: شاعر در نشان دادن راه فنا و نیستى غوغا کرده است‌: