مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٥٢٦ - در باب فضیلت انگشتر به دست کردن

أنِس قال: یا أمیرَالمؤمنین! أ لا تأذنُ لِجَواریک أن یُتَمِّمنَ أصواتَهنَّ فإنّک قطَعتَها علیهنَّ؟! قال: فَلیَقُلنَ! فرفَعنَ أصواتَهنَّ و جعَل معاویةُ یتحرَّکُ قلیلًا قلیلًا حتّی ضرَبَ بِرجلِه السریرَ ضَربًا شدیدًا!

فقال عمرٌو: قُم أیُّها الرّجلُ! فإن الرّجلَ الّذی جئتَ لتَلحاه أو لتَعجَّبَ مِن أمره أحسنُ حالًا منک!

فقال: مَهلًا فإنّ الکریمَ طَروبٌ.»[١]

[قضاء نماز شب فوت شده را می‌توان در روز بجا آورد]

در جلد ١٥ المیزان، صفحه ٢٥٨ آورده‌اند:

«و فی الفقیه، قال الصادق علیهالسّلام: ”کُلَّما فاتَک بِاللَّیل فاقْضِه بالنّهار! قال الله تبارک و تعالی: (وَهُوَ الَّذِي جَعَلَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ خِلْفَةً لِمَنْ أَرَادَ أَنْ يَذَّكَّرَ أَوْ أَرَادَ شُكُورًا)؛[٢] یعنی أن یَقضِی الرّجلُ ما فاتَه باللّیل بالنّهار و ما فاتَه بالنّهار باللّیل.“»[٣]و[٤]

[در باب فضیلت انگشتر به دست کردن]

در مفتاح الفلاح مترجم، صفحه ١٤ می‌فرماید:

«روایت کرده است سیّد جلیل، جمال العارفین، رضی الدّین علی بن طاووس

[١]ـ همان مصدر، ص ١١٩.

[٢]ـ سوره الفرقان (٢٥) آیه ٦٢.

[٣]ـ المیزان فی تفسیر القرآن، ج ‌١٥، ص ٢٣٧؛ من لا یحضره الفقیه، ج ١، ص ٤٩٦؛ بحارالأنوار، ج ٨٥، ص ٢٩٣.

[٤]ـ جنگ ١٣، ص ١٢٩.