مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨١ - در شرائط امر به معروف

٢ـ انکار قلبی مسلّماً واجب عینی [است]، و امّا در وجوب عینی امر به معروف خلاف است.

٣ـ انکار قلبی همیشه واجب است، ولی امر به معروف در صورتی که شرائط آن موجود باشد [واجب می‌شود].

دوّم: اظهار کراهت.

سوّم: قول لیّن؛ کما قال الله: (فَقُولَا لَهُ قَوْلًا لَيِّنًا لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشَى).[١]

رابع: قول غلیظ.

خامس: ضرر.

سادس: جرح.

سابع: القتل.

[در شرائط امر به معروف]

و از برای امر به معروف شرائطی است:

١ـ اوّل آنکه آمِر به معروف و ناهی از منکر، خود عالم به «معروف و منکر» باشد؛

٢ـ علم داشته باشد در مسائل خلافیه؛

٣ـ اتیان به معصیت داشته باشد، یا مصرّ بر معصیت باشد؛ زیرا در صورت غیر از این، ممکن است توبه کرده باشد؛

٤ـ جایز باشد تأثیرش؛

٥ـ امن از ضرر نفساً یا عِرضاً یا مالاً داشته باشد.

پس اگر کسی گوید: حضرت سیّدالشّهداء امر به معروف کرد در صورتی که

[١]ـ سوره طه (٢٠) آیه ٤٤.