مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٨١ - مصاحب و ملازم با اولیاء بودن دلیل بر بزرگی شخص نیست

راجع به آنکه بر علماء واجب است حقایق را برای مردم بیان کنند

سورۀ آل عمران (٣) آیه ١٨٧:

(وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا تَكْتُمُونَهُ فَنَبَذُوهُ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ وَاشْتَرَوْا بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا فَبِئْسَ مَا يَشْتَرُونَ).[١]

[أَجرَؤُکُم عَلَی الفُتیَا أجرَؤُکُم عَلَی جَرَاثِیمِ جَهَنّم]

ماوردی در کتاب الأحکامُ السّلطانیّه و الولایاتُ الدینیّه، صفحه ١٨٨ گوید:

«و قد جاء الأثر بأَنّ: ”أَجرَؤُکُم عَلَی الفُتیَا أجرَؤُکُم عَلَی جَرَاثِیمِ جَهَنَّمَ.“»[٢]

[مصاحب و ملازم با اولیاء بودن دلیل بر بزرگی شخص نیست]

آیة الله حاج شیخ محمّد حسن مظفر در قسمت اوّل از جلد سوّم کتاب دلائل الصدق، در صفحه ٢١٠ گوید:

«و أقول: إثبات الصُّحبَةِ لمعاویةَ غیر نافعةٍ له؛ إذ کم مِن صاحبِ النبی صلّی الله علیه و آله منافقٌ، بل رُبّ خاصةٍ له فی الظاهر و هو أفسقُ فاسقٍ.

رَوَی البخاریّ عن النبی صلّی الله علیه و آله قال: ”ما بعَثَ الله من نبیّ و لااستخلَفَ مِن خلیفة إلّا کانت له بِطانتان: بطانةٌ[٣] تأمره بالمعروف و تحُضُّه علیه، و

[١]ـ همان مصدر، ص ٤٠ و ٤١.

[٢]ـ جنگ ١٨، ص ١٠٤.

[٣]ـ [ لسان العرب: «البطانة: الدُّخلاء الذین ینبسط إلیهم و یستبطنون، یقال: فلان بطانةٌ لفلان ای مداخلٌ له مؤانس؛ و المعنی أنّ المؤمنین نهوا ان یتخذوا المنافقین خاصّتهم و ان یُفضوا إلیهم أسرارهم.» (محقّق)]