مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٠٦ - پیشگیری رسول خدا از سوء ظن مرد انصاری نسبت به ایشان

عملش مطابق واقع بوده و آن پنجاه قسّامه اشتباه کرده‌اند؛ شاهد بر این آنکه:

«ما وَرَدَ مِن: ”أنّ المُؤمِنَ لا یَخلو عن ثَلَاثَةٍ: الظَّنُّ و الحَسَدُ و الطِّیَرَةُ؛ فَإذا حَسَدتَ فَلا تَبغِ،[١] و إذا ظَنَنتَ فَلا یَتَحَقَّق، و إذا تَطَیَّرتَ فامْضِ.“»[٢]

حَکَیتُه عَن الرّسائل[٣] للشّیخ (ره).[٤]

[گناه شخص دزد زده به جهت تهمت زدن به دیگران از گناه دزد بیشتر است]

قال صلّی الله علیه و آله:

«لا یَزالُ المسروقُ منه فی تُهَمَةِ‌ مَن هو بَریءٌ حتّی یکونَ أعظمَ جُرمًا مِن السّارق.»[٥]و[٦]

[پیش‌گیری رسول خدا از سوء ظن مرد انصاری نسبت به ایشان]

فی جامع السّعادات، صفحة ١٥٨:

«رُوِیَ أنّهُ صلّی الله علَیهِ و آله و سلّم [کان] یُکَلِّمُ زَوجَتَهُ صَفِیّةَ بِنتَ حَیِّ بنِ أخطَبَ، فَمَرَّ بِه رَجُلٌ مِن الأنصارِ؛ فدَعاهُ رَسولُ اللَهِ و قالَ:

[١]ـ البغی: استعمال الحسد است.

[٢]ـ مجموعة ورّام، ج ١، ص ١٢٧، با اختلاف؛ بحارالأنوار، ج ٧٤، ص ١٥٥، با اختلاف.

[٣]ـ انتهی حکایت مرحوم علاّمه ـ رضوان الله علیه ـ از فرائد الاُصول (الرّسائل)، طبع سنگی، ص ١٩٨ (فی توضیح المراد من بعض المرفوعات فی حدیثِ الرّفَع من الطِّیرة و الحَسَد و التّفکّر فی الوَسوَسَة).

[٤]ـ جنگ ١، ص ١٢١.

[٥]ـ تحف العقول، ص ٣٦؛ بحارالأنوار، ج ٧٤، ص ١٤١، با قدری اختلاف.

[٦]ـ جنگ ٦، ص ١٤٤.