مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٣١ - باید طلب عافیت کرد نه طلب خیر مطلق

«به خط مولا أمیرالمؤمنین علیه السّلام مرقوم رفته که: [این] دعا مشتمل بر اسم اعظم است. به برکت این دعا در پناه حقّ متعال مصون است از هر بلا و شرّی؛ و آن دعا این است:

”بِسمِ اللهِ الرَّحمَنِ الرَّحیمِ؛ تَحَصَّنتُ بِالمَلِکِ الحَیِّ الَّذِی لا یَموتُ، و اعتَصَمتُ بِذِی العِزَّةِ و العَدلِ و الجَبَروتِ، و استَعَنتُ بِذِی العَظَمَةِ و القُدرَةِ و المَلَکوتِ مِن کُلِّ ما أَخافُهُ و أَحذُرُهُ.“»[١]و[٢]

[باید طلب عافیت کرد نه طلب خیر مطلق]

و در دعای ثالث و عشرون صحیفه که دعای عافیت است، وارد است که:

«[أللهُمَّ صَلِّ عَلَی محمّدٍ و آلِهِ]، و أَلبِسنِی عَافِیَتَکَ، و جَلِّلنِی عَافِیَتَکَ، و حَصِّنِّی بِعَافِیَتِکَ، و أکرِمنِی بِعَافِیَتِکَ، و أغنِنِی بِعَافِیَتِکَ، و تَصَدَّق عَلَیَّ بِعَافِیَتِکَ، و هَب لِی عَافِیَتَکَ، و أَفرِشنِی عَافِیَتَکَ، و أَصلِحْ لِی عَافِیَتَکَ، و لا تُفَرِّق بَینِی و بَینَ عَافِیَتِکَ فِی الدُّنیَا و الآخِرَةِ؛ اللهُمَّ صَلِّ عَلَی محمّدٍ و آلِهِ، و عَافِنِی عَافِیَةً کافِیَةً شَافِیَةً عَالِیَةً نَامِیَةً، عَافِیَةً تُوَلِّدُ فی بَدَنِی العَافِیَةَ، عَافِیَةَ الدُّنیَا و الآخِرَةِ؛ و امْنُن عَلَیَّ بِالصِّحَّةِ و الأَمنِ و السَّلامَةِ فی دِینِی و بَدَنِی، و البَصِیرَةِ فی قَلبِی، و النَّفَاذِ فی أُمورِی، و الخَشیَةِ لَکَ، و الخَوفِ مِنکَ، و القُوّةِ عَلَی ما أمَرتَنِی بِهِ مِن طَاعَتِکَ، و الإجتِنَابِ لِما نَهَیتَنِی عَنهُ مِن مَعصِیَتِکَ.» ـالدعاء.[٣]

[١]ـ از ادعیه صحیفۀ ثانیۀ علویّه، طبع سنگی، ص ٧٥: «و کان من دعائه علیه السّلام عند کلِّ نازلة أو شدّةٍ»؛ روح مجرد، ص ٢١.

[٢]ـ جنگ ٥، ص ١٥٩.

[٣]ـ الصحیفة السجادیة الکاملة، ص ١١٢.