مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١١٧ - نمازی که در آن حقیقة الوجود به خداوند اطلاق شده است

نراقی، صفحه ٣٨٩ گوید:

[طریقه منقوله از آقا محمّد بیدآبادی در تصفیۀ قلب و سلوک سالک]

فائدة: طریقه منقوله از مرحوم مبرور زبدة العارفین، آقا محمّد بیدآبادی، در تصفیۀ قلب و سلوک سالک

مدّتی قبل از شروع در أربعین، در ایّام بیکاری مداومت نماید بر ذکر: «اللهُ خاطِری و ناظِری»، و نوافل را با خشوع بجا آورد تا میل کلّی بهم رسد؛ بعد از آن شروع در أربعین نماید، و از حیوانی احتراز نماید، و نوافل را طُرّاً با خشوع تمام بجا آورد، و در بین نافلۀ شب و شفع، سیصد و شش مرتبه «یا حَیُّ یا قَیّوم» را متّصلاً تکرار نماید تا نفس قطع نشده، چون نفس قطع شود نفس کشیده بگوید: «برَحمَتِکَ أستَغِیثُ؛ اللهُمَّ أحیِ قَلبِی»، و چون نفس را تازه کرد باز شروع کند به تکرار به نهج سابق تا تمام شود؛ بعد از آن به إتمام باقی نوافل پردازد و أربعین را بدین نهج تمام کند.

بعد از إتمام، شروع به آیۀ نور نماید در بامداد، و در هر نوری از أنوار پنج‌گانه متوسّل شود سرّاً به یکی از اصحاب کساء و آل عبا صلوات الله علیهم؛ در نور اوّل به نور اوّل، و در ثانی به ثانی و هکذا.

این عمل باعث حیات قلب (که عبارت از علم به مطالب کلیّه است) می‌شود؛ مکرّر به تجربه رسیده است.[١] ـانتهی.

آنچه از مرحوم آقا محمّد بیدآبادی نقل شده است همان تعداد سیصد و شش مرتبه است، و بنابراین آنچه از آقای میرجهانی در تعداد این ذکر نقل شد ظاهراً اشتباه است.[٢]

نمازی که در آن حقیقة الوجود به خداوند اطلاق شده است

در کتاب مصباح المتهجّد شیخ طوسی، صفحه ٢٢٣ تا ٢٢٥، در ضمن أعمال

[١]ـ خزائن نراقی، ص ٤٧١.

[٢]ـ جنگ ٤، ص ٢٠ و ٢١.