مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٩٩ - دعاهائی که مناسب است انسان در قنوت بخواند

قَلبی و إن کُنتُ عاصیًا، مَدَدتُ إلیک یَدًا بالذّنوب مَملُوَّةً و عَینًا بِالرَّجاءِ مَمدودَةً؛ مَولایَ أنتَ عَظیمُ العُظَماءِ و أنا أسیرُ الاُسَراءِ، أنا الأسیرُ بِذَنبی المُرتَهَنُ بِجُرمی؛ إلهی لَئِن طالَبتَنِی بِذَنبی لأُطالِبَنَّکَ بِکَرَمِکَ و لَئِن طالَبتَنِی بِجَریرَتی لأُطالِبنَّک بِعَفوِک، و لَئِن أمَرتَ بی إلی النّارِ لأُخبِرَنَّ أهلَها أنّی کُنتُ أقولُ لا اله إلّا اللهُ محمّدٌ رسول الله؛ اللهُمَّ إنّ الطّاعَةَ تَسُرُّکَ و المَعصیةَ لا تَضُرُّک، فَهَبْ لی ما یَسُرُّکَ و اغْفِر لی ما لا یَضُرُّکَ یا أرحمَ الرّاحمین.»[١]

٩ـ «أعدَدتُ لِکُلِّ هَولٍ لا إلهَ إلّا اللهُ، و لِکُلِّ هَمٍّ و غَمٍّ ما شاءَ اللهُ، و لِکُلِّ نِعمَةٍ الحَمدُ لِلّه،ِ و لِکُلِّ رَخاءٍ و شِدَّةٍ الشُّکرُ للّهِ، و لِکُلِّ أُعجوبةٍ سُبحانَ اللهِ، و لِکُلِّ ذَنبٍ أستَغفِرُ اللهَ، و لِکُلِّ مُصیبةٍ‌ إنّا لِلّهِ و إنّا إلَیهِ راجعوُن، و لِکُلِّ ضِیقٍ حَسبِیَ اللهُ، و لِکُلِّ قَضاءٍ و قَدَرٍ تَوَکَّلتُ عَلَی اللهِ، و لِکُلِّ عَدُوٍّ اعْتَصَمتُ بِاللهِ، و لِکُلِّ طاعَةٍ و مَعصیةٍ لا حَولَ و لا قُوَّةَ إلّا بِاللهِ العلیِّ العظیم.»[٢]

این دعا را حضرت آقای حاج سیّد هاشم حدّاد ـ روحی فداه ـ در قنوت به همین کیفیّت مذکوره قرائت می‌نمودند، ولی مرحوم محدّث قمی در کتاب الباقیات الصالحات که در حاشیه مفاتیح طبع شده است، در صفحه ١٩٧، آن را از البلد الأمین کفعمی ذکر کرده است و فقط لفظ «و شِدَّةٍ»‌ را نیاورده است.

١٠ـ «أللهُمَّ إنِّی أسألُک یا مَنِ احْتَجَبَ بَشُعاعِ نورِهِ عَن نَواظِرِ خَلقِه، یا مَن تَسَربَلَ بِالجَلالِ و العَظَمَةِ و اشْتَهَرَ بِالتَّجَبُّرِ فی قُدسِهِ...»

[١]ـ [این دعا را در أمالی صدوق، طبع سنگی، در ص ٢١٥ و طبع حروفی، ص ٣٥٧؛ و در مفتاح الفلاح مترجَم، ص ٢٦٧، مرحوم شیخ بهاء الدین عاملی با مختصر اختلافی در الفاظ از حضرت صادق علیهالسّلام آورده‌اند. (محقّق)]

[٢]ـ مکارم الاخلاق، ص ٩١؛ جنة الأمان الواقیه، ص ٨٢.