مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٠ - در مراتب امر به معروف

فلا یُستَجابُ لَهُم.»[١]

· و عن أمیرالمؤمنین علیهالسّلام:

«مَن تَرَکَ إنکارَ المُنکَرِ بقَلبِهِ و یَدِهِ و لِسانِهِ فهُوَ مَیِّتٌ بَینَ الأحیاءِ.»[٢]

· و عن رسول الله [صلّی الله علیه و آله و سلّم]:

«مَن أمَرَ بالمَعروفِ و نَهَی عَن المُنکَرِ و دَلَّ علَی خَیرٍ و أشارَ بِه فهُوَ شَریکٌ.»[٣]

· و عنه أیضًا:

«رَأیتُ رَجُلًا مِن أُمَّتی فی المَنامِ أخَذَتهُ الزَّبانِیَةُ مِن کُلِّ مَکانٍ، فَجاءَهُ أمرُهُ بِالمَعروفِ و نَهیُهُ عنِ المُنکَرِ فخَلَّصاهُ مِن بَینِهِم فجَعَلاهُ مِنَ المَلائکَةِ.»[٤]

البتّه مقصود آنست‌ که در صفات روحی مثل مَلَک شوند نه در موضوع، زیرا که ممتنع است.

[در مراتب امر به معروف]

و [امر به معروف] مراتبی دارد:

اوّل: انکار قلبی؛ و آن بر أصحّ قولین واجب است، ولی از جزء امر به معروف به شمار نمی‌رود به چند دلیل:

١ـ زیرا امر به معروف بدون کاشفی، امر به معروف نیست.

[١]ـ عوالی اللآلی، ج ٣، ص١٩٠؛ بحارالأنوار، ج ٩٠، ص ٣٧٨، با قدری اختلاف از حضرت رسول اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم روایت نموده است.

[٢]ـ تهذیب ‌الأحکام، ج ٦، ص ١٨١؛ وسائل ‌الشّیعة، ج ١٦، ص ١٣٢.

[٣]ـ بحارالأنوار، ج ٩٧، ص ٧٦؛ الخصال، ج ١، ص ١٣٨؛ وسائل الشّیعة، ج ١٦، ص ١٢٤.

[٤]ـ مشکاة الأنوار، ص ٤٨؛ بحارالأنوار، ج ٩٧، ص ٩١؛ مستدرک ‌الوسائل، ج ١٢، ص ١٨١.