مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٣٢ - و ألهِمنا الإنقیادَ لِما أورَدتَ علینا مِن مشیّتک

و شعرانی در تعلیقۀ صفحه ٨٦ تا ٨٨ مطالب مفیدی بیان داشته است در اینکه انسان باید پیوسته طلب عافیت کند، نه خیر مطلق را؛ زیرا چه بسا خیر هست و عافیت نیست.

[لک یا إلهی وحدانیّةُ العددِ، و ملکةُ القُدرةِ الصَّمد]

و در ضمن دعای الثامن و العشرون از صحیفه وارد است که:

«لَکَ یَاإلَهِی وحدَانِیَّةُ العَدَدِ، و مَلَکَةُ القُدرَةِ الصَّمَد.»[١]

[دلالت جملۀ «ضَلَّت فیکَ الصِّفاتُ» بر فنای صفات و أسماء در ذات اقدس او]

در صحیفه در ضمن دعای الثانی و الثلاثون: «أللهُمَّ یَا ذَا المُلکِ المُتَأبَّدِ بِالخُلود» وارد است که: «ضَلَّت فِیکَ الصِّفَاتُ، و تَفَسَّخَت دونَکَ النُّعوتُ، و حَارَت فی کِبرِیَائِکَ لَطَائِفُ الأوهامِ.»[٢]

جملۀ «ضَلَّت فِیکَ الصِّفَاتُ» دلالت بر فنای صفات و أسماء در ذات اقدس او دارد.

[و ألهِمنا الإنقیادَ لِما أورَدتَ علینا مِن مشیّتک]

در صحیفه در ضمن دعای استخاره که دعای سی و سوّم است وارد است که:

«و ألهِمنَا الإنقِیَادَ لِما أَورَدتَ عَلَینَا مِن مَشِیَّتِکَ، حَتَّی لا نُحِبَّ تَأخِیرَ ما عَجَّلتَ

[١]ـ همان مصدر، ص ١٥٢.

[٢]ـ همان مصدر، ص ١٦٦ و ١٦٧.