مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٨٩ - فضیلت کتابت در کلمات حکماء و علماء و لزوم تقویت عربیّت

فضلُها باعتبار ما یترَتَّبُ علَی الجهاد من نُصرة الدین و إظهار الحقّ و هذا یبقی أثرُه بعد الشّهادة غالبًا، (فالوجهُ) إنّ ما یتَرَتّبُ علی کتابة العلماء لعلوم الدّین من المنافع فی حیاتهم و بعد موتِهم أعظمُ ممّا یتَرَتّبُ علی الجهاد و القتل فی سبیل الله.

· و عن النبی صلّی الله علیه و آله و سلّم: ”إذا مات ابنُ آدم انقطعَ عمَلُه إلّا مِن ثلاثٍ: صدقةٌ جاریة، أو عِلمٌ ینتفع به، أو وَلَدٌ صالح یدعو له.“

(المراد) بالصدقة الوقفُ فی سبیل ‌الله، و بالعلم کُتُبُ العلم أو ما یشمُلُها و یشمُل العلمَ الذی تعلّمه غیرُه منه و انتفع به الناسُ بعدَه، کما یدلّ علیه بعضُ الأخبار الآتیة فی الأمر الثانی.»[١]

فضیلت کتابت در کلمات حکماء و علماء و لزوم تقویت عربیّت

[معادن الجواهر و نزهة الخواطر، مجلّد ١، صفحة ١٠] «و من کلمات الحکماء و العلماء فی الکتابة، قالوا:

”لو أنّ فی الصناعات صناعةٌ معبودة لکانت الکتابةُ ربًّا لکلِّ صناعة؛

قَیِّدوا العلمَ بالکتاب، العلمُ صَیدٌ و الکتابة قَیدُه، الخطُّ لسانُ الید؛

تسویدٌ بخطّ الکاتب أملحُ من توریدٍ بِخَدّ الکاعب؛

کم مِن مآثرَ أثبَتَتْها الأقلام قَلَمٌ تطمع فی دروسها الأیامُ؛

مَن خَدَم المحابرَ خَدَمَتهُ المنابرُ.“

[١]ـ [جهت اطلاع بیشتر پیرامون روایات و آثار وارده در فضیلت کتابت و پیشگامان در تصنیف و تدوین نهضت اسلام و فاجعۀ اسفناک منع از کتابت در صدر اسلام تا زمان عمر بن عبدالعزیز به کتاب شریف امام شناسی، ج ١٥، ص ١٢ و همین موسوعه، جلد ششم و هشتم تحت عنوان «منع کتابت حدیث توسط خلیفه دوم» مراجعه شود. (محقّق)]