مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٨٩ - دعای وقت طعام خوردن

مِن خَلقِهِ تَفضِیلًا.»[١]

و چون دست از طعام برمی‌داشتند، این دعا را می‌خواندند:

«الحَمدُ لِلَّهِ الَّذِی أطعَمَنا و سَقَانا و کَفَانا و أیَّدَنا و آوَانا و أنعَمَ عَلَینا و أفضَلَ، الحَمدُ لِلَّهِ الَّذِی یُطعِمُ و لا یُطعَمُ.»[٢]

أقول: این دعا را شهید ثانی در مسالک در باب أطعمه و أشربه ذکر فرموده است.

دعای وقت طعام خوردن

در کتاب الأمان من أخطارالأسفار و الأزمان مرحوم علی بن طاووس(ره) از شیخ طبرسی (ره) نقل کرده است که:‌

«و کان النبی صلّی ‌الله علیه و آله إذا أکل طعامًا قال:

”اللهُمَّ بارِکْ لَنا فِیهِ و ارزُقنا خَیرًا مِنهُ.“

و قال الطبرسی: و تقول عند الفراغ من الطعام:

”الحمد لِلّه الّذی أطعَمَنی فأشبَعَنی، و سَقانی فَأروانی، و صانَنی و حَمانی؛ الحَمدُ لِلَّهِ الَّذِی عَرَّفَنِی البَرَکَةَ و الیُمنَ فیما أصَبتُهُ و تَرَکتُهُ مِنهُ؛ اللهُمَّ اجعَلهُ هَنِیئًا مَرِیئًا، لا وَبیئًا و لا دَوِیًّا، و أبقِنِی بَعدَهُ سَوِیًّا، قائِمًا بِشُکرِکَ، مُحافِظًا عَلَی طاعَتِکَ، و ارزُقنِی رِزقًا دارًّا و (عَیشًا قارًّا)، و اجعَلنِی ناسِکًا بارًّا، و اجعَلْ ما یَتَلَقّانِی فی المَعادِ مُنهجًا سارًّا، بِرَحمَتِکَ (یا أرحَمَ الرّاحِمِینَ).“»[٣]و[٤]

[١]ـ الکافی، ج ٦، ص ٢٩٤؛ الوافی، ج ٢٠، ص ٤٧٥.

[٢]ـ من لا یحضره الفقیه، ج ٣، ص ٣٥٨؛ مسالک الأفهام إلی تنقیح شرائع الإسلام، ج ‌١٢، ص ١٣٦.

[٣]ـ الأمان من أخطار الأسفار و الأزمان، ص ٦١.

[٤]ـ جنگ ١٣، ص ٦٦ الی ٦٩.