مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٤٣ - اشعاری در بحث عشق از کتاب

وصال خویشتن از عاشقی دریغ مدار

که عشق روی تو از جان عزیزتر دارد

اگر خدا کندم، جان بلطف خویش پذیر

که عاشق تو همین جان مختصر دارد[١]

أنا مَن أهوی و من أهوی أنَا

نحن روحانِ حلَلْنا بَدَنا

فإذا أبـصرتَنی أبـصرتَه

و إذا أبـصرتَهُ أبـصرتَنا[٢]

اُعانِقُها و النَّفسُ بعدُ مَشوقَةٌ

إلیها، و هَل بعد العِناق تَدانِی؟!

و ألثَمُ فاها کی تزولَ حرارَتی

فیَزدادُ ما ألقَی مِنَ الهَیَجانِ

کَأنَّ فؤادی لیس یُشفَی غلیلُه

سوی أن یُرَی الرّوحان یتَّحِدانِ»[٣]

لقد صار قلبی قابلًا کلَّ صورَةٍ

فمرعًی لِغِزلانٍ و دَیرًا لرُهبانٍ»[٤]