مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٥٧ - راجع به نماز استخاره

العظیم، فإنّک تَقدِرُ و لا أَقدِرُ، و تَعلَمُ و لا أعلَمُ، و أنت علّامُ الغیوب؛ اللهُمَّ إن کنتَ تَعلمُ أنّ هذا الأمرَ خَیرٌ لی فی دینی و مَعاشی و عاقبةِ أمری (أو قال: فی عاجلِ أمری و آجِلِه) فاقْدِره لی و یَسِّرْه لی، ثُمّ بارِکْ لی فیه، و إن کنتَ تَعلمُ أنّ هذا الأمرَ شرٌّ لی فی دینی و مَعاشی و عاقبةِ أمری (أو قال: فی عاجل أمری و آجِلِه) فَاصْرِفْه عنّی و اصْرِفنی عنه، و اقْدِرْ لِیَ الخیرَ حیثُ کان، ثمّ رَضِّنی به.[١]

پس از اختتام این دعا عملی را که در نظر داری انجام دهی نام ببر.“

بخاری این حدیث را در صحیح خود آورده است،[٢] و شیخ عبدالحقّ دهلوی شرحی برای این حدیث آورده که خلاصۀ آن، این است که: آن حضرت تعلیم می‌کرد صحابه را دعای استخاره و نماز آن را، چنانچه تعلیم می‌کرد ایشان را سوره‌ای از قرآن؛ که می‌فرمود آن حضرت:

”چون قصد کند یکی از شما به کاری (یعنی کاری که نادر باشد وجود آن و اعتناء باشد به حصول آن، مثل: سفر و عمارت و تجارت و نکاح و خرید و فروش شیئی معتدٌّ‌به، نه مانند اکل و شرب معتاد و خرید و فروش اشیاء حقیره) بعد از آنکه از قبیل مباح باشد و تردّد بوَد در خیریّت و شرّیت آن، پس دو رکعت نماز نفل به نیّت استخاره بگزارد.“

و در حدیث دیگر آمده که: بخواند از قرآن آنچه میسّر شود؛ و در بعضی روایات[٣] سورۀ (قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ)[٤] و (قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ)[٥] نیز آمده، و مأثور از

[١]ـ مکارم الأخلاق، ص ٢٣٢؛ فتح الأبواب، ص ١٥٠.

[٢]ـ صحیح بخاری، ج٢، ص٥١؛ ج ٦، ص ١٦٢.

[٣]ـ اعانة الطّالبین، ج١، ص٢٩٧.

[٤]ـ سوره الکافرون (١٠٩) آیه ١.

[٥]ـ سوره الإخلاص (١١٢) آیه ١.