مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٧٨ - دعای مأثور بعد از نماز صبح و هنگام خواب و حکایتی لطیف از امام سجّاد علیه السّلام

و أمّا الحَسَنُبنُ عَلِیٍّ علیهالسّلام فالتَمِسْ به الآخرةَ.

و أمّا صاحِبُ الزَّمانِ صلوات الله علیه و علیهم فَإذَا بَلَغَ السَّیفُ مِنکَ المَذبَحَ فَاستَعِن بِهِ یُعِنکَ.»[١]

[دعای أمیرالمؤمنین علیهالسّلام در هر حادثه و سختی]

و در [صحیفه ثانیه علویّه] صفحه ٧٥ گوید:

«و کان من دعائه علیه السّلام عند کلّ نازلةٍ أو شدةٍ:

تَحَصَّنتُ بِالمَلِکِ الحَیِّ الَّذِی لا یَمُوتُ و اعتَصَمتُ بِذِی العِزَّةِ و العَدلِ و الجَبَرُوتِ و استَعَنتُ بِذِی العَظَمَةِ و القُدرةِ و المَلَکُوتِ عَن کُلِّ ما أخَافُهُ و أحذَرُهُ.»[٢]

[دعای مأثور بعد از نماز صبح و هنگام خواب و حکایتی لطیف از امام سجّاد علیه السّلام]

و در [صحیفه ثانیه علویّه] صفحه ٢١٧ گوید:

«و کان من دعائه علیهالسّلام بعد صلاة الغداة و عند المنام بعد أن یأخذَ سُبحةً بین یدیه:

”اللهُمَّ إنِّی أصبَحتُ أُسَبِّحُکَ و أحمَدُکَ و أُهَلِّلُکَ و أُکَبِّرُکَ و أُمَجِّدُکَ بِعَدَدِ ما أُدِیرُ بِهِ سُبحَتِی.“

و یَأخُذُ السُّبحَةَ فی یده و یُدِیرُها و هُو یَتَکَلَّمُ بِما یُرِیدُ مِن غَیرِ أن یَتَکَلَّمَ

[١]ـ بحارالأنوار، ج ٩١، ص ٣٢، به نقل از قبس المصباح با قدری اختلاف.

[٢]ـ ترجمه صحیفه علویّه، ص ٥٥٢، به نقل از جلد اول کتاب المجموع الرائق من أزهار الحدائق للسیّد هبة الله بن أبی‌محمّد الحسن الموسوی.