مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٠٢ - اشعاری در قناعت و زهد

اِستَغنِ ما أغناک رَبُّک بالِغَنی

و إذا تُصِبْک خصاصةٌ فتَجَمَّل»[١]

با پدرش دختر فقیر غریبی

گفت پدر ما مگر قبیله نداریم

یک شب اگر میهمان به خانه بیاریم

جای به جز گوشۀ طویله نداریم

خواسته باشیم اگر کنیم ضیافت

دعوت بی‌جاست چون وسیله نداریم

نفت اگر در چراغ داشته باشیم

لوله نداریم یا فتیله نداریم

اِشکنه دارد نه تخم مرغ نه روغن

آرد نداریم و شنبلیله نداریم

گفت پدر عزّت و شرف همه از ماست

ز آن که دو روئی و مکر و حیله نداریم[٢]

من به جهان نیامدم تا اگر و مگر برم

تا به طویلۀ بدن کاه برای خر برم

آمده‌ام ز شهر جان بر سر شوق این جهان

تا بد و نیک این و آن بنگرم و خبر برم

بیامده ز لا مکان تا بر متاع این دکان

هدیه به یار مهربان عنبر و مشک تر برم

یا که چه صبر نی دهم حاصل نقد یکسره

بهر حضور آن صنم دامن پرگهر برم

زائر برج وحدتم از حق و هوست طینتم

طوطی هند رحمتم آمده‌ام شکر برم