مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٢ - ما قُدِّست اُمَّةٌ لم یُؤخَذ لضعیفها من قویِّها غیرَ مُتَعتَعٍ

شرطین اخیرَین وجود نداشت، چند شبهه حاصل می‌شود:

١ـ فعل امام که حجّت بر خلق است منافات دارد بر وجود دو شرط اخیر.

٢ـ این ادلّه دلالت دارد بر عدم جواز امر به معروف در صورت فقدان دو شرط اخیر، و از امام سرزد، و لازم آن است که فعل او حرام باشد، و اللازمُ باطل.

٣ـ تنافی واقع میان فعل او و سایر أئمّه؛ زیرا که آنها تقیّه کردند.

و امّا جواب:

١ـ فعل امام علی‌الاطلاق حجّت نیست، بلکه در صورتی است که وجه آن معلوم شود.

٢ـ ادلّه قائم است بر آنکه فقدان شرطین مختصّ به خود آن‌جناب است.

٣ـ تقیّه سایر ائمّه با عدم تقیّه آن‌جناب منافات ندارد؛ زیرا بحسب امکنه و ازمنه فرق می‌کند.

[٤ـ] و امّا (وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ)[١] اگر عموم نسبت به امام داشته باشد، مخصَّص است.[٢]

ما قُدِّست اُمَّةٌ لم یُؤخَذ لضعیفها من قویِّها غیرَ مُتَعتَعٍ

[وسائل الشّیعة، طبع سنگی، جلد ٢] صفحه ٤٨٨:

«و عن علی بن ابراهیم، عن أبیه، عن ابن أبی‌عمیر، عن جماعة من أصحابنا، عن أبی‌عبدالله قال:

”ما قُدِّسَت اُمَّةٌ لم یُؤخَذْ لضعیفِها من قویِّها غیرَ مُتَعتَعٍ.“

[١]ـ سوره البقرة (٢) قسمتی از آیه ١٩٥.

[٢]ـ جنگ ١، ص ٣٦ الی ٤٢.