مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٥١١ - دربار&#١٧٢٨ بعضی از احادیث مثنوی

[قال الامام جعفر بن محمّد الصّادق علیهالسّلام]: «إذا خَلَقَ اللَهُ فی أصلِ الخَلقِ کافِرًا لَم یَمُت حتّی یُحَبِّبَ اللَهُ إلیه الشّرَّ فیقربُ مِنهُ، فابتلاهُ بالکِبرِ و الجَبَروتِ، فقَسَی قَلبُه و ساءَ خُلقُه و غَلُظَ وَجهُه و ظَهَرَ فُحشُه و قَلَّ حَیاؤُه، و کَشَفَ اللَهُ تَعالَی سِرَّه، و رَکِبَ المَحارِمَ و لَم یَنزِعْ عَنها، ثُمّ رَکِبَ مَعاصیَ اللَهِ، و أبغَضَ لَها عَنهُ [و أبغَضَ طاعَتَهُ]، و وَثَبَ علَی النّاسِ، لا یَشبَعُ مِن الخُصوماتِ؛ فاسْألوا اللَهَ العافیَةَ و اطلُبوها مِنهُ.»[١]و[٢]

دربارۀ بعضی از احادیث مثنوی

[١] حدیث: «مَن أراد أن یَنظُرَ إلَی مَیِّتٍ یَمشی بَین الأحیاءِ فَلیَنظُرْ إلَیَّ» نقل شده است که [مصادر این حدیث] در شرح احادیث مثنوی فروزان‌فر، صفحه ١٩٣ و صفحه ١٩٤، از تمهیدات عین القضاة، صفحه ٧؛ و المنهج القویّ، جلد ٦، صفحه ١١٤؛ و نظیر آن را که به جای «میّت»،‌ «شهید» آورده است از سیره ابن هشام، جلد ٢، صفحه ٢٨؛ و اسد الغابة، جلد ٣، صفحه ٦٠ با تعبیر «یَمشی عَلَی رِجلَیه» آورده است.[٣]

[٢] در کتاب أحادیث مثنوی، صفحه ٩٣ گفته است:

«”أعدَدتُ لِعِبادیَ الصّالحینَ ما لا عینٌ رَأَت و لا اُذنٌ سَمِعَت و لا خَطَرَ علَی قَلبِ بَشرٍ“، را بخاری، جلد ٢، صفحه ١٣٩؛ و مسلم، جلد ٨، صفحه ١٤٣؛ و جامع الصّغیر، جلد ٢، صفحه ٨ آورده است.»

[٣] و در صفحه ٤٥ گفته است:

«شعر مولانا:

[١]ـ جامع السّعادات، ج ١، ص ٣٤٣.

[٢]ـ جنگ ٣، ص ١١.

[٣]ـ جنگ ١٦، ص ٢٠٦.