مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١١١ - دعایی که مناسب است در سجده خوانده شود

و سپس هرچه بخواهد دعا کند و حاجت خود را بطلبد، و سپس روی راست خود را بر زمین گذارد و صد مرتبه بگوید:

«یا محمّدُ یا عَلِیُّ یا عَلِیُّ یا محمّدُ، إکفیانی فانَّکُما کافِیای و انصُرانِی فانّکُما ناصِرای.»

و طرف چپ صورت خود را بر زمین گذارد و صد مرتبه بگوید: «أدرِکنی» و می‌گوید: «الغَوثُ الغَوثُ الغَوثُ» تا نفس قطع شود؛ و بر‌می‌دارد سر خود را از زمین و خداوند حاجات او را برمی‌آورد إن شاء الله تعالی.[١]

دستور فوق در جلد ٢ منتهی‌الآمال، صفحه ٣١٢ مذکور است[٢].[٣]

دعایی که مناسب است در سجده خوانده شود

«سَجَدَ لَکَ سَوادی و خَیالی و آمَنَ بِکَ فُؤادی، هذِه یَدایَ و ما جَنَیتُهُ علیَ نَفسی، یا عظیمُ یُرجَی لِکُلِّ عظیمٍ إغفِرْ لِیَ العَظیمَ فإنَّه لا یَغفِرُ الذَّنبَ العَظیمَ إلّا الرَّبُّ العظیمُ.»

و این دعایی ‌است که حضرت رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم در شب نیمۀ شعبان در سجده خوانده‌اند، و در صفحه ١٦٩ از مفاتیح الجنان در اعمال شب نیمۀ شعبان مذکور است[٤].[٥]

[١]ـ فرج المهموم، ص ٢٤٦؛ دلائل الإمامة، ص ٣٠٥؛ بحارالأنوار، ج ٨٨، ص ٣٤٩ و ج ٩٢، ص ٢٠٠.

[٢]ـ منتهی الامال، ج ٣، ص ٢٠٤٩.

[٣]ـ جنگ ٥، ص ١٧٤ و ١٧٥.

[٤]ـ مصباح المتهجّد، ص ٨٤١، إقبال الأعمال، ج ٣، ص ٣٢٥.

[٥]ـ جنگ ٦، ص ٨.