مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٤٩ - شعری در باب عشق

مِن ذکرِ مَیٍّ عَذبٌ لِسَانی

فلْیَذکُرَنْها مَن کان غَیًّا

طُوبَی لِصَبٍّ شَهِدَ الأمامَه

و غدا مُحِبًّا تلک المُحَیَّا[١]

یا قوم أنّا مِن حیّ[٢] لَیلی

قُوموا نُفارِقْ تَیمًا[٣] و طیًّا

أیّان نَسلو بخِیِال نَجدٍ

ما لم نَزُرْها حیًّا فحیًّا

ما نالَ سلمی إلّا فریقٌ

تَرَکوا الّتی و اجْتَنَبوا اللُّتَیّا[٤]

مُتْ یا أخی بالموت الإرادی[٥]

کم مِن حیاة فیها مُهیّا[٦]

مطمئن باش که در منزل عشق

غیر او هرچه بود یکسره فسق

تو مپندار که در برزخ عشق

جز شئونش بشود بهره و رزق

برکاتی است به دور رخ او

گر بیابی بشوی از خود عتق

نتوان یافت شعاع رخ او

جز به رنج و تعب و گام به صدق

چارۀ عاشق مسکین این است

که به هر طور شود کشتۀ عشق[٧]