مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٧١ - مطالبی دربار&#١٧٢٨ علم از

أبی‌جمیلة المُفَضَّل بن صالح مثلَه.»[١]و[٢]

[در معنای معرفت]

بعضی معنی معرفت را علم به شیء بعد از فقدان آن نموده‌اند ـ و این معنی را صاحب شوارق ذکر می‌کند‌ ـ و بدین جهت خدای را عارف نمی‌گویند. لیکن این معنی مردود است به خطبۀ حضرت أمیرالمؤمنین علیهالسّلام:

«عالِمًا بِها قَبلَ ابتِدائها، مُحیطًا بحُدودِها و انتِهائها، عارِفًا بقَرائنِها و أحنائها»[٣].[٤]

[بشارت رسول خدا به آمدن مجدِّدِ دین در رأس هر صد سال]

در جامع الأُصول و مشکاة طیّبی این حدیث نقل شده است:

«إنّ اللَهَ عزّوجلّ سَیَبعَثُ لِهَذهِ الاُمّةِ علَی رَأسِ کُلِّ مِائةِ سَنَةٍ مَن یُجَدِّدُ لَها دِینَها.»[٥]و[٦]

[مطالبی دربارۀ علم از سفینة البحار]

[١] در سفینة البحار، جلد ٢، صفحه ٢١٩ گوید:

«أقول: و للرّاغب الإصفهانیّ کلامٌ فی هذا المقام یُعجبنی نقلُه، قال:

[١]ـ الکافی، ج ١، ص ١٠؛ وسائل الشّیعة، طبع حروفی، ج ١٥، ص ٢٠٤.

[٢]ـ جنگ ٣، ص ٦١، جنگ ٢٤، ص ١٠٥.

[٣]ـ نهج ‌البلاغة (عبده)، ج ١، ص ١٦؛ الإحتجاج، ج ١، ص ١٩٨.

[٤]ـ جنگ ٢، ص ٤٢.

[٥]ـ کشکول شیخ بهائی، ج ٢، ص ٤٥١؛ جامع الأصول فی أحادیث الرسول، ج ١١، ص ٣١٩.

[٦]ـ جنگ ٢، ص ٤٢.