مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢١٠ - کلمات ابنعربیّ وقتی مُعجِب است که در حدود شاکله او یعنی یک مرد سنّی عامّی او را قرار دهیم

عن المسیء إلیه و بین التَّشریع، و لا بین الیمین و التَّشریع، و لم یَدرِ موقِعَ العِتاب فی قوله تعالی: (لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ)[١].»

[بسیاری از مطالب محیی الدّین خروج از مذاهب اربعه بوده و به تشیّع قریب است]

اگر ابن عربی را سنِّی مالکیّ بدانیم ـ کما هو الأمر ـ آن‌وقت درمی‌یابیم که: بسیاری از مطالب او خروج از جمیع مذاهب اربعه بوده و به تشیّع قریب است

«و أمّا قوله: ”أنّ المرادَ بالاجتهاد إنّما هو طلبُ الدَّلیل علی تعیین الحکم“ فیرجِعُ إلی ما قلناه فی بشارة التّفقّه فی النَّظر، فیما روینا عن المعصومین علیهمالسّلام، کما مرَّ بیانُه.

و أراد بالاجتهاد الّذی ذکره رسول الله صلّی الله علیه و‌ آله و سلّم ما رووه عنه صلّی الله علیه و آله و سلّم أنَّه قال: ”مَن اجتهَدَ فأصابَ فله أجران، و مَن اجتهَدَ فأَخطَأَ فله أجرٌ واحدٌ“[٢]؛ و قد مرّ ذکرُ هذا الحدیثِ أیضًا مع بیان معناه ـعلی تقدیر صحّتهـ فی بشارةالمیزانالإلهیّ. و یحتمل أن یکون مرادُه بالاجتهاد الاجتهادَ المذکور فی خبر مَعاذ، و قد عرفتَ هناک أیضًا ما فیه.

کلمات ابن‌عربیّ وقتی مُعجِب است که در حدود شاکله او یعنی یک مرد سنّی عامّی او را قرار دهیم

و قال فی باب آخَرَ منه:

لایجوز أن یُدانَ اللهُ بالرّأی، و هو القول بغیر حُجَّة و لا بُرهانٍ، لا من کتاب

[١]ـ سوره التّحریم (٦٦) قسمتی از آیه ١.

[٢]ـ کنز العمال، ج ٦، ص ٧.