مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٧٤ - آیات و روایات دالّه بر پذیرش توبه تا قبل از معاینه موت

”العُمُر الّذی أعذَرَ اللهُ فیه إلی ابن آدمَ ستّونَ سنةً.“ »[١]و[٢]

[آیات و روایات دالّه بر پذیرش توبه تا قبل از معاینه موت]

آیات قرآن مجید و اخبار دلالت دارد بر آنکه توبه انسان تا زمان معاینه موت قبول می‌شود و همین‌که معاینه موت شده و پرده برداشته شد، دیگر قبول نیست:

[١] سوره النّساء (٤)‌ آیه ١٧ و ١٨: (إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ فَأُولَئِكَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا * وَلَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ حَتَّى إِذَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ وَلَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَهُمْ كُفَّارٌ أُولَئِكَ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا).

[٢] و در بحار، جلد ٦، صفحه ١٦، در حدیث وارد است که پس از آنکه حضرت آدم در زمین نازل شد، برای ذریّه خود از خدا خواست چیزی را در مقابل استیلاء شیطان، خداوند قبولی توبه را تا هنگام موت به او عنایت کرد.

[٣] قال رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم: «لمّا هَبَطَ ابلیسُ قال: و عزَّتِک و جَلالِک و عظمتِک لا أُفارِقُ ابنَ آدمَ حتّی تفارِقَ روحُه جسَدَه! فقال الله سبحانه: و عزّتی و جلالی و عظمتی لا أَحجُبُ التوبةَ عن عبدی حتّی یُغَرغِرَ بها.» ـالحدیث.

[٤] بحار، جلد ٦، صفحه ١٩:

«دعوات الراوندی، قال النبیّ صلّی الله علیه و آله و سلّم: ”إنّ الله یقبَل توبةَ عبده ما لم یُغَرغِر.“»[٣]

[١]ـ همان مصدر، ص ١٠١؛ نهج البلاغة (عبده)، ج ٤، ص ٧٧.

[٢]ـ جنگ ٢٤، ص ١١٨.

[٣]ـ الدعوات، ص ٢٣٧.