مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٨٠ - کلام أمیرالمؤمنین علیه السّلام هنگام بیعت مردم با ایشان بعد از قتل عثمان

[لغت:]

در نهایۀ ابن أثیر در مادّۀ «تَعتَعَ» گوید:

«حَتَّی یَأخُذَ للضَّعیف حَقَّه غَیرَ مُتَعتَع (بفتح التاء): أَی مِن غیرِ أَن یُصیبَه أَذًی یُقَلقِلُهُ و یُزعِجُهُ؛ یقال: تَعتَعَهُ فَتَتَعتَعَ.»

و در أقرب الموارد گوید:

«تَعَّ ن تَعًّا و تَعَّةً: استرخی و تَقیّأ.» سپس گوید:

«تَعتَعَهُ: أَقلَقَهُ أو أَکرهه فی الأَمرِ حَتَّی قَلِقَ ـ تَعتَعَ فی الکلام: تَرَدَّد فیهِ مِن حَصَرٍ أَو عَیٍّ.»

حَصَر با فتحۀ صاد به معنی ضیق صدر است.[١]

[کلام حضرت أمیرالمؤمنین علیه السّلام در وجوب اعراض أئمّه عدل از دنیا]

أمیرالمؤمنین علیه السّلام در خطبۀ ٢٠٩ از نهج البلاغه، طبع مصر با تعلیقۀ عبده، جلد ١، صفحه ٤٢٣، به عاصم بن زیاد که برادر علاء بن زیاد حارثی بود و از دنیا اعراض کرده بود فرمود:

«ویحَکَ! إِنِّی لَستُ کَأَنتَ؛ إِنَّ اللهَ فَرَضَ عَلَی أَئمَّةِ العَدلِ أَن یُقَدِّرُوا أَنفُسَهُم بِضَعَفَةِ النَّاسِ کَیلا یَتَبَیَّغَ بِالفَقیرِ فَقرُهُ.[٢] (ای لا یُهیّجَ به إلَمُ الفَقرِ فَیُهلکَه)»

[کلام أمیرالمؤمنین علیه السّلام هنگام بیعت مردم با ایشان بعد از قتل عثمان]

و در خطبۀ ٩٠، جلد ١، صفحه ١٨١ و صفحه ١٨٢ آمده است:

[١]ـ جنگ ١٨، ص ١٠٤.

[٢]ـ نهج البلاغه (عبده)، ج ٢، ص ١٨٨.