مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٨٦

[دعای هنگام ورود استاد به جلسه درس]

مرحوم شهید ثانی در منیة المرید، چاپ نجف، صفحه ٧٥ می‌فرماید که معلّم هنگام رفتن به جلسه تدریس بخواند، عن النّبیّ صلّی الله علیه و آله و سلّم:

اللهُمّ إنّی أعوذُ بِکَ أن أضِلَّ أو اُضِلَّ، و أزِلَّ أو اُزِلَّ، و أجهَلَ أو یُجهَلَ علَیَّ، عَزَّ جارُکَ و جَلَّ ثَناؤکَ و لا إلهَ غَیرُکَ.

ثُمّ یقولُ: بِسمِ اللهِ، حَسبِیَ اللَهُ، تَوَکَّلتُ علَی اللهِ، لا حَولَ و لا قُوّةَ إلّا باللهِ العَلیِّ العَظیمِ؛ اللهُمَّ ثَبِّت جَنانِی و أدِرِ الحَقَّ علَی لِسانِی[١].[٢]

[دعای هنگام قیام از مجلس]

در منیة المرید، طبع نجف، صفحه ٨٥ می‌فرماید: مستحب است عند القیام من المجلس أن یقول:

سُبحانَکَ اللهُمّ و بحَمدِکَ، أشهَدُ أن لا إلهَ إلّا أنتَ، أستَغفِرُکَ و أتوبُ إلَیکَ، سُبحانَ [رَبِّکَ] رَبِّ العِزَّةِ عَمّا یَصِفونَ، و سَلامٌ علَی المُرسَلینَ و الحَمدُ لِلّهِ رَبِّ العالَمینَ‌[٣].[٤]

[دستورالعملی برای حفظ از خطر دشمن]

آقای آقا شیخ حبیب سماوی فرمودند: برای حفظ از خطر و دشمن بگوید ده مرتبه:

[١]ـ بحارالأنوار، ج ٢، ص٦٢؛ منیة المرید، ص ٢٠٥، با قدری اختلاف در مصادر مذکور.

[٢]ـ جنگ ٣، ص ١٢٤؛ جنگ ١٧، ص ٣٣.

[٣]ـ منیة المرید، ص ٢٢٠؛ مستدرک‌ الوسائل، ج ١٥، ص ٤٢٨.

[٤]ـ جنگ ٣، ص ١٢٩.